Najczęściej zadawane pytania (FAQs)

Wyszukiwarka FAQ

Show Filter Hide Filter





Wsparcie techniczne 24/7

Baza informacji

Oprócz wsparcia technicznego udzielanego online (np. poprzez czat), na stronie znajdują się materiały, które mogą być pomocne w rozwiązywaniu problemów inżynieryjnych przy użyciu produktów Dlubal Software.

Newsletter

Otrzymuj regularnie informacje o aktualnościach, przydatnych wskazówkach, zaplanowanych wydarzeniach, specjalnych ofertach i voucherach.

  • Odpowiedź

    Ze względu na nieliniowe obliczenia, szczególnie definicja poślizgu stanowi wyzwanie dla solwera równań. Poniższe wskazówki mogą pomóc w uniknięciu możliwej niestabilności.

    Krok obciążenia
    Podczas uwzględniania nieliniowości często trudno jest znaleźć równowagę. Niestateczności można uniknąć, przykładając obciążenie w kilku krokach (patrz Rysunek 01). Np. w przypadku zadania dwóch przyrostów obciążenia, w pierwszym kroku przykładana jest połowa obciążenia. Iteracje przeprowadzane są do momentu osiągnięcia stanu równowagi. W drugim kroku do już odkształconej konstrukcji przykładane jest pełne obciążenie i ponownie iteracje wykonywane są do osiągnięcia stanu równowagi.  Należy pamiętać, że przyrostowe przykładanie obciążeń niekorzystnie wpływa na czas obliczeń. Z tego względu w polu wprowadzania domyślnie ustawiona jest wartość 1 (brak stopniowego zwiększania obciążenia). Ponadto można określić, ile kroków obciążenia należy zastosować dla każdego przypadku obciążenia i kombinacji obciążeń (patrz Rysunek 02). Ustawienia globalne są wówczas ignorowane.

    Definicja przesuwana
    Poślizg (np Może on zostać użyty do zdefiniowania przemieszczenia przemieszczenia, z którego mają zostać przeniesione siły. Jak widać na wykresie, zatrzymanie, czyli sztywność działająca zgodnie z odpowiednim przemieszczeniem zwolnienia, jest uważana za sztywną (pionowa gałąź, patrz czerwone strzałki). Jednak w pewnych okolicznościach może to prowadzić do problemów numerycznych w obliczeniach. Aby tego uniknąć, należy nieco zredukować sztywność oddziałującą z przemieszczeniem zwolnienia. Można to osiągnąć poprzez zdefiniowanie bardzo sztywnej sprężyny (patrz Rysunek 04).

    Oprócz bardzo sztywnego zatrzymania w obrębie poślizgu mogą wystąpić problemy numeryczne. W takim przypadku należy wziąć pod uwagę niewielką sztywność na skutek poślizgu w celu nieznacznego zwiększenia odcinka poziomego. Sztywność należy wybrać tak małą, aby nie miała ona decydującego wpływu (patrz rysunek 05). Sytuacja ta jest możliwa poprzez zastosowanie nieliniowości "Wykresu".

    Rozmieszczenie zwolnień prętów
    Podczas rozmieszczania przegubów należy zwrócić uwagę, aby nie były one zdefiniowane w tym samym kierunku na obu końcach pręta. Istnieje zatem stan, w którym pręt nie jest wystarczająco podparty, a układ ulega już uszkodzeniu w pierwszych iteracjach. W takim przypadku należy zdefiniować poślizg tylko z jednej strony pręta i odpowiednio dostosować rozmiar poślizgu (patrz Rysunek 06).

  • Odpowiedź

    Ta funkcja służy do wykrywania błędów modelowania w strukturze, które mogą prowadzić do niestabilności. Za pomocą tej metody można obliczyć takie układy i graficznie określić przyczynę niestabilności.

    Ta funkcja nie jest odpowiednia w przypadku następujących problemów:
    • Obliczenia są przerywane z powodu przeciążenia (problemy ze statecznością)
    • Wyznaczanie kształtów wyboczeniowych i wyboczeniowych
    Jeżeli układ jest stabilny, a problemy ze stabilnością występują tylko podczas obliczeń zgodnie z analizą drugiego rzędu, funkcja ta ustawia wszystkie wyniki na 0.

    Szczegółowy opis rozwiązywania problemów niestabilności znajduje się w FAQ 2257 .
  • Odpowiedź

    Przyczyny przerwania obliczeń mogą być różne z uwagi na niestabilny układ konstrukcyjny. Z jednej strony może to wskazywać na „rzeczywistą“ niestabilność spowodowaną przeciążeniem układu konstrukcyjnego, ale z drugiej strony za ten komunikat o błędzie mogą być odpowiedzialne niedokładności modelowania. Poniżej znajduje się możliwa procedura znalezienia przyczyny niestabilności.

    1. Kontrola modelowania

    Najpierw należy sprawdzić, czy modelowanie układu konstrukcyjnego jest prawidłowe. Zaleca się stosowanie narzędzi do kontroli modelu, dostarczonych przez program RFEM/RSTAB (Narzędzia → Kontrola modelu). Na przykład opcje te umożliwiają znalezienie identycznych węzłów i nakładających się prętów, aby w razie potrzeby je usunąć.


    Ponadto można obliczyć konstrukcję poddaną czystemu obciążeniu własnemu w przypadku obciążenia, na przykład, zgodnie z liniową analizą statyczną. Jeżeli wyniki zostaną wyświetlone później, konstrukcja nie ulegnie zmianie. Jeżeli tak nie jest, najczęstsze przyczyny są wymienione poniżej (patrz także wideo „Sprawdzenie modelu” w sekcji „Pobieranie“):

    • Niepoprawne zdefiniowanie podpór/brak podpór
      Może to prowadzić do niestabilności, ponieważ konstrukcja nie jest obsługiwana we wszystkich kierunkach. Z tego względu warunki podparcia muszą być w równowadze z układem konstrukcji oraz z warunkami na zewnątrz. Układy statycznie zawyżone lub kinematyczne również prowadzą do przerwania obliczeń z powodu braku warunków brzegowych.

      Rysunek 02 - System kinematyczny - belka jednoprzęsłowa bez sztywnego podparcia

    • Skręcanie prętów wokół własnej osi
      Jeżeli pręty obracają się wokół własnej osi, co oznacza, że pręt nie jest podparty wokół własnej osi, może to prowadzić do niestateczności. Często jest to spowodowane ustawieniami przegubów prętowych. Z tego względu może się zdarzyć, że zwolnienia skrętne zostaną wprowadzone zarówno w węźle początkowym, jak i węźle końcowym. Należy jednak zwrócić uwagę na ostrzeżenie pojawiające się podczas rozpoczynania obliczeń.

      Rysunek 03 - Wprowadzanie zwolnień skrętnych w węzłach początkowym i końcowym

    • Brak połączenia prętów
      Zwłaszcza w przypadku dużych i złożonych modeli może się szybko zdarzyć, że niektóre pręty nie są ze sobą połączone, a zatem „unoszą się w powietrzu”. Pominięcie prętów, które powinny przecinać się, może również prowadzić do niestateczności. Rozwiązaniem jest sprawdzenie modelu „Crossing Unconnected Members”, który wyszukuje pręty, które przecinają się, ale nie posiadają wspólnego węzła w punkcie przecięcia.

      Rysunek 04 - Wyniki sprawdzenia modelu pod kątem przecinających się prętów

    • Brak wspólnego węzła
      Węzły spoczywają najwyraźniej w tym samym miejscu, ale po dokładniejszej kontroli różnią się od siebie nieznacznie. Często jest to spowodowane importem CAD i można to naprawić za pomocą funkcji sprawdzenia modelu.

      Rysunek 05 - Wyniki sprawdzenia modelu pod kątem identycznych węzłów

    • Tworzenie łańcucha przegubowego
      Zbyt duża liczba przegubów prętowych w węźle może spowodować, że łańcuch zwolnień zostanie zakończony. Dla każdego węzła można zdefiniować zwolnienie n-1 o takim samym stopniu swobody w odniesieniu do globalnego układu współrzędnych, gdzie „n“ oznacza liczbę połączonych prętów. To samo dotyczy zwolnień liniowych.

      Rysunek 06 - Układ kinematyczny dzięki łańcuchowi przegubowemu

    2. Kontrola usztywnienia

    Brak usztywnienia może prowadzić do przerwania obliczeń z uwagi na niestabilność. Dlatego zawsze należy sprawdzać, czy konstrukcja nie jest odpowiednio usztywniona we wszystkich kierunkach.


    3. Problemy numeryczne

    Przykładem tego jest Rysunek 08. Jest to rama przegubowa, usztywniona prętami rozciąganymi. Z powodu skrócenia słupków pod wpływem obciążeń pionowych w pierwszym etapie obliczeń pręty rozciągane są obciążane małymi siłami ściskającymi Są one usuwane ze konstrukcji (ponieważ może przenosić tylko rozciąganie). W drugim etapie obliczeń model bez prętów rozciąganych jest niestateczny. Istnieje kilka sposobów rozwiązania tego problemu. Do prętów rozciąganych można zastosować naprężenie wstępne (obciążenie pręta) w celu „wyeliminowania“ małych sił ściskających, przydzielenia prętów niewielkiej sztywności lub usunięcia w prętach jeden po drugim w obliczeniach (patrz Rysunek 08).


    4. Wykrywanie przyczyn niestateczności


    • Automatyczna kontrola modelu z graficznym wyświetlaniem wyników
      Moduł dodatkowy RF-STABILITY (RFEM) może pomóc w graficznym przedstawieniu przyczyny niestateczności. Wybrać opcję "Obliczić wektor własny dla modelu niestabilnego ..." (patrz Rysunek 09), istnieje możliwość obliczenia konstrukcji niestabilnej. Analiza wartości własnych jest przeprowadzana na podstawie danych konstrukcyjnych, dzięki czemu niestateczność danego elementu konstrukcyjnego jest wyświetlana w postaci graficznej.

      Rysunek 09 - Graficzne przedstawienie niestabilności

    • Problem z obciążeniem krytycznym
      Jeżeli przypadki obciążeń lub kombinacje obciążeń są obliczane według analizy liniowo geometrycznej, a obliczenia są przerywane dopiero od analizy drugiego rzędu, występuje problem ze statecznością (współczynnik obciążenia krytycznego mniejszy niż 1,00). Współczynnik obciążenia krytycznego wskazywał, który współczynnik należy zastosować, aby przemnożyć obciążenie, aby model przyłożony do określonego obciążenia stał się niestabilny (na przykład wyboczenie). Dlatego: Współczynnik obciążenia krytycznego mniejszy niż 1,00 oznacza, że system jest niestabilny. Tylko dodatni współczynnik obciążenia krytycznego większy niż 1,00 pozwala na stwierdzenie, że obciążenie powodowane przez określone siły osiowe pomnożone przez ten współczynnik prowadzi do uszkodzenia wyboczenia stabilnej konstrukcji. Aby znaleźć „słaby punkt”, zaleca się zastosowanie poniższego podejścia, które wymaga modułu dodatkowego RF- STABILITY (RFEM) lub RSBUCK (RSTAB) (patrz także wideo „Problem z obciążeniem krytycznym” w sekcji „Pobieranie”).

      Najpierw należy zredukować obciążenie danej kombinacji obciążeń, aż do momentu, gdy kombinacja obciążeń się ustabilizuje. Współczynnik obciążenia w parametrach obliczeniowych kombinacji obciążeń może pomóc. Odpowiada to również ręcznemu określeniu współczynnika obciążenia krytycznego, jeżeli moduł dodatkowy RF- STABILITY lub RSBUCK nie jest dostępny. W przypadku czysto liniowych elementów konstrukcyjnych może być już wystarczające obliczenie kombinacji obciążeń zgodnie z analizą liniowo geometryczną i wybranie jej bezpośrednio w module dodatkowym. Następnie, na podstawie tej kombinacji obciążeń, w odpowiednim module dodatkowym można obliczyć krzywą wyboczenia lub kształt i wyświetlić je graficznie. Graficzne wyświetlanie wyników pozwala znaleźć „słaby punkt“ w konstrukcji, a następnie go zoptymalizować. Domyślnie moduły dodatkowe RF- STABILITY lub RSBUCK określają tylko kształty trybu globalnego. Aby również określić kształty trybu lokalnego, należy aktywować podział pręta (RF-STABILITY) lub przynajmniej zwiększyć podział dla kratownic do "2" (RSBUCK).

      Rysunek 10 - Aktywacja podziału dla prętów w RF-STABILITY

      Rysunek 11 - Podział pręta w RSBUCK

  • Odpowiedź

    Jest wysoce prawdopodobne, że wysokie odkształcenia są spowodowane przez uwzględnienie skurczu i nośności poziomej w modelu.

    Skurcz jest uwzględniany wewnętrznie po stronie obciążenia jako odkształcenie, ale w tym kontekście możliwe jest również uszkodzenie spowodowane odkształceniem skurczowym. Jeżeli odkształcenie skurczowe uniemożliwi nierozerwalny podporę poziomą, generowane są siły, które mogą prowadzić do uszkodzenia betonu, a tym samym do znacznego zwiększenia odkształceń, a nawet do niestateczności konstrukcji.

    W tym kontekście ważne jest, aby podczas analizy nieliniowej deformacji warunki brzegowe modelu były przedstawiane w sposób możliwie realistyczny.

  • Odpowiedź

    Zasadniczo należy zwrócić uwagę na następujące punkty:

    Wprowadzanie modelu

    Konstrukcja RF-STAGES i RFEM może się różnić w zależności od konfiguracji w RF-STAGES. Struktura RF-STAGES może być zatem inna niż w programie RFEM. W celu stwierdzenia niestateczności na danym etapie konstrukcji konieczne jest modelowanie konstrukcji w programie RFEM i uwzględnienie go oddzielnie. W tym kontekście należy również zauważyć, że wpisy nie są synchronizowane między RFEM a RF-STAGES. Na przykład zwolnienie końca pręta usunięte w programie RFEM nie zostanie automatycznie usunięte z modelu RF-STAGES.

    Metoda analizy

    RF-STAGES oblicza przypadki obciążeń trwałych według analizy dużych deformacji. W wyniku tej analizy mogą na przykład wystąpić niestateczności, które nie występują w przypadku obciążenia podczas obliczeń według liniowej analizy statycznej (problemy z obciążeniem krytycznym).

    Specjalne elementy konstrukcyjne

    Niektóre elementy konstrukcyjne dostępne w programie RFEM nie są obsługiwane w RF-STAGES. Te elementy konstrukcyjne mogą również powodować niestateczność w niektórych przypadkach. Następujące elementy konstrukcyjne nie są w pełni obsługiwane w RF-STAGE:

    • Przeguby liniowe
    • Sprężyste podłoże prętowe
    • Zbiory prętów
    • Przecięcia
    • Zwolnienia węzłowe
    • Zwolnienia liniowe
    • Zwolnienia powierzchniowe
    • Połączenia węzłowe
  • Odpowiedź

    Koniec pręta spoczywa geometrycznie dokładnie na powierzchni rury, ale automatyczna integracja elementów konstrukcyjnych jest możliwa tylko w przypadku powierzchni płaskich. Ponieważ punkt końcowy pręta nie został zintegrowany z powierzchnią rury, nie jest tworzony żaden wspólny węzeł ES. W przypadku programu RFEM pręt nie jest połączony z rurą, co skutkuje zakończeniem obliczeń.

    Węzeł końcowy pręta można ręcznie zintegrować z powierzchnią rury: dwukrotnie należy kliknąć powierzchnię rury, aby wywołać okno dialogowe Edytować powierzchnię. W zakładce "Zintegrowane" węzeł można zintegrować, dopóki nie zostanie aktywowana opcja "Automatyczne wykrywanie obiektów" (rysunek 01).

    Ze względu na integrację pręt jest połączony z powierzchnią rury. Wspólny węzeł ES zostaje utworzony, a obliczenia zakończone pomyślnie (Rysunek 02).

Kontakt

Kontakt do Dlubal

Znaleźliście Państwo odpowiedz na swoje pytanie?
Jeśli nie, mogą Państwo skontaktować się z nami bezpłatnie drogą mailową, poprzez czat lub forum lub wysłać zapytanie za pomocą formularza online.

+48 (32) 782 46 26

+48 730 358 225

info@dlubal.pl

Pierwsze kroki

Pierwsze kroki

Oferujemy wskazówki, które pomogą Państwu rozpocząć pracę z programami RFEM i RSTAB

Symulacja przepływu wiatru i generowanie obciążeń wiatrem

W programie samodzielnym RWIND Simulation istnieje możliwość przeprowadzenia symulacji przepływu wiatru w cyfrowym tunelu aerodynamicznym, wokół konstrukcji prostych lub złożonych.

Wygenerowane obciążenia wiatrem, działające na te obiekty, można następnie importować do RFEM lub RSTAB.

Najlepsze wsparcie klienta

„„Dziękujemy za cenne informacje.

Chciałbym wyrazić uznanie dla zespołu wsparcia. Zawsze jestem pod wrażeniem, jak szybko i profesjonalnie odpowiedzą na pytania. Korzystałem z wielu programów z umową serwisową w zakresie analizy konstrukcyjnej, ale Wasze wsparcie jest zdecydowanie najlepsze. ”“