Najczęściej zadawane pytania (FAQs)

Wyszukiwarka FAQ




Wsparcie techniczne 24/7

Baza informacji

Oprócz wsparcia technicznego udzielanego online (np. poprzez czat), na stronie znajdują się materiały, które mogą być pomocne w rozwiązywaniu problemów inżynieryjnych przy użyciu produktów Dlubal Software.

Newsletter

Otrzymuj regularnie informacje o aktualnościach, przydatnych wskazówkach, zaplanowanych wydarzeniach, specjalnych ofertach i voucherach.

  • Odpowiedź

    W szczególności w przypadku obliczeń nieliniowych wyzwaniem dla solwera jest określenie poślizgu. Poniżej podano wskazówki, w jaki sposób można uniknąć niestabilności.

    Krok obciążenia
    W przypadku nieliniowości często trudno jest znaleźć równowagę. Niestateczności można uniknąć poprzez zastosowanie obciążenia w kilku krokach (patrz Rysunek 01). Np. w przypadku zadania dwóch przyrostów obciążenia, w pierwszym kroku przykładana jest połowa obciążenia. Iteracje przeprowadzane są do momentu osiągnięcia stanu równowagi. W drugim kroku do już odkształconej konstrukcji przykładane jest pełne obciążenie i ponownie iteracje wykonywane są do osiągnięcia stanu równowagi.  Należy pamiętać, że przyrostowe przykładanie obciążeń niekorzystnie wpływa na czas obliczeń. Z tego względu w polu wprowadzania domyślnie ustawiona jest wartość 1 (brak stopniowego zwiększania obciążenia). Dodatkowo dla każdej kombinacji przypadków i kombinacji obciążeń można określić, ile progów ma zostać zastosowanych (patrz Rysunek 02). Ustawienia globalne są wówczas ignorowane.

    Definicja przesuwana
    Poślizg (np w jednym połączeniu) jest definiowana za pomocą nieliniowości "Efekt częściowy" (patrz Rysunek 03). Może on zostać użyty do zdefiniowania przemieszczenia przemieszczenia, z którego mają zostać przeniesione siły. Jak widać na wykresie, sztywność (czyli sztywność działająca zgodnie z przemieszczeniem zawiasów) jest sztywna (gałąź pionowa, patrz czerwone strzałki). Jednak w pewnych okolicznościach może to prowadzić do problemów numerycznych w obliczeniach. Aby tego uniknąć, należy nieco zredukować sztywność działającą po przemieszczeniu zwolnienia. Osiąga się to poprzez zdefiniowanie bardzo sztywnej sprężyny (patrz Rysunek 04).

    Oprócz bardzo sztywnego zatrzymania w obrębie poślizgu mogą wystąpić problemy numeryczne. W takim przypadku należy wziąć pod uwagę niewielką sztywność na skutek poślizgu w celu nieznacznego zwiększenia odcinka poziomego. Sztywność powinna być tak mała, aby nie miała decydującego wpływu (patrz Rysunek 05). Sytuacja ta jest możliwa dzięki nieliniowości "Wykres".

    Rozmieszczenie zwolnień prętów
    Podczas rozmieszczania przegubów należy zwrócić uwagę, aby na obydwu końcach prętów nie były one zdefiniowane w tym samym kierunku. Istnieje zatem stan, w którym pręt nie jest wystarczająco podparty, a układ ulega uszkodzeniu już w pierwszych iteracjach. W takim przypadku należy określić poślizg tylko po jednej stronie pręta i odpowiednio dostosować wielkość poślizgu (patrz Rysunek 06).

  • Odpowiedź

    Moduł dodatkowy Kolumny RF-CONCRETE wykorzystuje metodę słupa słupa z zakrzywieniem nominalnym lub metodą krzywej nominalnej zgodnie z EN 1992-1-1.

    Więcej informacji na temat funkcji RF-CONCRETE Columns można znaleźć na stronie głównej produktu, korzystając z poniższego linku. Zobacz linki poniżej.
  • Odpowiedź

    Jeżeli konieczne jest zdefiniowanie różnych typów bocznych podpór pośrednich, należy podzielić określony pręt. Następnie można utworzyć zbiór prętów, co pozwoli na łatwe zdefiniowanie różnych typów podpór pośrednich wzdłuż tego zbioru prętów lub skorzystanie z różnych podpór węzłowych w węzłach zbioru prętów.

  • Odpowiedź

    Funkcja ta ma na celu wykrywanie błędów konstrukcyjnych w konstrukcji, które prowadzą do niestateczności. Za pomocą tej metody można obliczyć takie układy i graficznie określić przyczynę niestateczności.


    Ta funkcja nie jest odpowiednia dla następujących problemów:
    • Obliczenia zostają przerwane z powodu przeciążenia (problemy ze stabilnością)
    • Wyznaczanie kształtów wyboczeniowych i wyboczeniowych
    Jeżeli układ jest stabilny i podczas obliczeń wykonywane są tylko problemy statecznościowe zgodnie z analizą drugiego rzędu, za pomocą tej funkcji wszystkie wyniki zostają ustawione na 0.

    Rozwiązywanie problemów niestabilności zostało szczegółowo opisane w FAQ 2257 .

  • Odpowiedź

    Obliczenia mogą zostać zakończone z powodu niestabilnego układu konstrukcyjnego z różnych powodów. On the one hand, it can indicate a 'real' instability due to system overload, but on the other hand, modeling inaccuracies may also be responsible for this error message. Poniżej przedstawiono możliwy sposób znalezienia przyczyny niestabilności.

    1. Sprawdzanie modelowania

    Najpierw należy sprawdzić, czy układ działa prawidłowo w zakresie modelowania. Zaleca się stosowanie elementów sterujących modelu dostarczonych przez RSTAB/RFEM [Narzędzia → Kontrola modelu]. Korzystając z tych opcji, można na przykład znaleźć identyczne węzły i nakładające się pręty i usunąć je w razie potrzeby.


    Ponadto istnieje możliwość obliczenia konstrukcji np. Pod obciążeniem własnym zgodnie z teorią pierwszego rzędu w przypadku obciążenia. Jeżeli następnie zostaną wyświetlone wyniki, struktura jest stabilna w zakresie modelowania. Jeśli tak nie jest, najczęstsze przyczyny są wymienione poniżej (patrz także wideo „Kontrola modelu” w sekcji „Pobieranie”):

    • Niepoprawna definicja podpór/brak podpór
      Może to prowadzić do niestabilności, ponieważ system nie jest obsługiwany we wszystkich kierunkach. Dlatego konieczne jest, aby warunki podparcia były w równowadze z układem, jak również z warunkami zewnętrznej granicy. Układy statycznie niedookreślone lub kinematyczne również prowadzą do przerwania obliczeń z powodu braku warunków brzegowych.

      Rysunek 02 - Układ kinematyczny - Belka jednoprzęsłowa bez sztywnego wspornika
    • Skręcanie prętów wokół własnej osi
      Jeżeli pręty skręcają się wokół własnej osi, tzn. Pręt nie jest podparty wokół własnej osi, może to prowadzić do niestabilności. Często przyczyną są ustawienia przegubów końcowych pręta. Na przykład, możliwe jest wprowadzenie zwolnień skrętnych zarówno w węźle początkowym, jak i końcowym. Jednak przy rozpoczynaniu obliczeń zwraca się uwagę użytkownika.

      Rysunek 03 - Wprowadzanie zwolnień skrętnych w węzłach początkowym i końcowym
    • Brak połączenia prętów
      Zwłaszcza w przypadku większych i bardziej złożonych modeli może się zdarzyć, że niektóre pręty nie zostaną ze sobą połączone, a tym samym „unosić się w powietrzu”. Ponadto zapominanie o przecinaniu prętów, które powinny się przecinać, może prowadzić do niestabilności. Rozwiązaniem jest sprawdzenie modelu „Crossing Not Connected Members”, które wyszukuje pręty, które przecinają się, ale nie mają wspólnego węzła w punkcie przecięcia.

      Rysunek 04 - Wyniki sprawdzenia modelu pod kątem przecinających się prętów
    • Brak wspólnego węzła
      Węzły najwyraźniej znajdują się w tym samym miejscu, ale przy bliższym przyjrzeniu się różnią się nieznacznie. Częstymi przyczynami są importowane pliki CAD, które można naprawić za pomocą kontroli modelu.

      Rysunek 05 - Wyniki sprawdzenia modelu pod kątem identycznych węzłów
    • Tworzenie łańcucha przegubowego
      Zbyt wiele zawiasów końcowych pręta w węźle może powodować powstawanie łańcucha przegubowego, co może prowadzić do przerwania obliczeń. Dla każdego węzła można zdefiniować tylko zwolnienia n-1 z tym samym stopniem swobody w stosunku do globalnego układu współrzędnych, gdzie „n” jest liczbą połączonych prętów. To samo dotyczy zwolnień linii.

      Rysunek 06 - Układ kinematyczny wynikający z łańcucha przegubowego

    2. Kontrola usztywnienia

    Brakujące usztywnienie prowadzi również do przerwania obliczeń z powodu niestabilności. Dlatego zawsze należy sprawdzić, czy konstrukcja jest wystarczająco usztywniona we wszystkich kierunkach.


    3. Problemy numeryczne

    Przykład tego pokazano na rysunku 08. Jest to rama na zawiasach, usztywniona elementami prętowymi. Z powodu skrócenia słupków pod wpływem obciążeń pionowych w pierwszym etapie obliczeń pręty rozciągane są obciążane małymi siłami ściskającymi Są one usuwane z układu (ponieważ tylko napięcie może być absorbowane). W drugim etapie obliczeń model bez prętów rozciąganych jest niestateczny. Istnieje kilka sposobów rozwiązania tego problemu. Do prętów rozciąganych można zastosować naprężenie wstępne (obciążenie pręta), aby „wyeliminować” małe siły ściskające, przypisać prętom niewielką sztywność lub usunąć pręty jeden po drugim w obliczeniach (patrz Rysunek 08).


    4. Identyfikacja przyczyn niestabilności


    • Automatyczna kontrola modelu z wyjściem graficznym
      W celu uzyskania graficznej reprezentacji przyczyny niestabilności może pomóc moduł dodatkowy RF-STABILITY (RFEM). Dzięki opcji „Określić wektor własny modelu niestabilnego, ...” (patrz rysunek 09) można obliczyć układy, które mogą być niestabilne. Na podstawie danych modelu moduł przeprowadza analizę wartości własnych, tak aby wynik niestabilności dotkniętego elementu konstrukcyjnego był wyświetlany graficznie.

      Rysunek 09 - Graficzne przedstawienie niestabilności
    • Problem stabilności
      Jeżeli możliwe jest obliczenie przypadków obciążeń/kombinacji obciążeń zgodnie z teorią pierwszego rzędu, a obliczenia rozpoczynają się od teorii drugiego rzędu, występuje problem stabilności (współczynnik obciążenia krytycznego mniejszy niż 1,00). Współczynnik obciążenia krytycznego określa współczynnik, przez który należy pomnożyć obciążenie, aby model stał się niestabilny przy odpowiednim obciążeniu (np. Wyboczeniu). Wynika to z: Krytyczny współczynnik obciążenia mniejszy niż 1,00 oznacza, że system jest niestabilny. Tylko dodatni współczynnik obciążenia krytycznego większy niż 1,00 pozwala stwierdzić, że obciążenie wywołane siłami osiowymi pomnożonymi przez ten współczynnik prowadzi do uszkodzenia wyboczenia stabilnego układu. Aby znaleźć „słaby punkt”, zalecamy następujące podejście, które wymaga modułu dodatkowego RSBUCK (RSTAB) lub RF- STABILITY (RFEM) (patrz także wideo „Problem stabilności” w sekcji „Pobieranie”):

      Po pierwsze, obciążenie odpowiedniej kombinacji obciążeń powinno być zmniejszane do momentu, aż kombinacja obciążeń stanie się stabilna. Współczynnik obciążenia w parametrach obliczeniowych kombinacji obciążeń stanowi pomoc. Odpowiada to również ręcznemu określeniu współczynnika obciążenia krytycznego, jeżeli moduł RSBUCK lub moduł RF- STABILITY nie jest dostępny. W przypadku czysto liniowych elementów konstrukcyjnych może być już wystarczające obliczenie kombinacji obciążeń zgodnie z teorią pierwszego rzędu i wybranie jej bezpośrednio w module dodatkowym. Następnie, w oparciu o tę kombinację obciążeń, można wybrać tryb wyboczenia lub wyboczenia w odpowiednim module dodatkowym i wyświetlić go graficznie. Poprzez wynik graficzny „słaby punkt” znajduje się w układzie i można go następnie zoptymalizować. Domyślnie moduły RSBUCK lub RF- STABILITY określają tylko kształty trybu globalnego. Aby rejestrować również lokalne tryby własne, należy aktywować podział pręta (RF-STABILITY) lub zwiększyć podział prętów kratowych do co najmniej „2” (RSBUCK).

      Rysunek 10 - Aktywacja podziału pręta w RF-STABILITY
      Rysunek 11 - Podział pręta w RSBUCK
  • Odpowiedź

    Wynika to z faktu, że długości efektywne lub długość wyboczeniowa prętów i zbiorów prętów są różne. Podczas gdy dla analizy stateczności prętów wykorzystywana jest długość efektywna, program RFEM przyjmuje długość prętów zbiorczych dla zbioru prętów.

    Przykład

    Ramka pokazana na rysunku 01 składa się z poziomej belki, która jest podzielona na cztery jednakowo długie pręty. Dodatkowo dla czterech prętów tworzony jest zbiór prętów. W obu przypadkach przeprowadzana jest analiza stateczności według metody pręta zastępczego.

    W przypadku obliczania prętów program oblicza długość 1,00 m. Zbiór prętów ma natomiast długość 4,00 m (patrz Rysunek 02). Ta różnica w długości wpływa naturalnie na obliczenia stateczności, co oznacza, że wydajności są różne (patrz Rysunek 03).

    Ponadto nie jest zalecane obliczanie wszystkich prętów i zbiorów prętów w jednym przypadku obliczeń, ponieważ prowadzi to do fałszywych wyników.

  • Odpowiedź

    Jest wysoce prawdopodobne, że wysokie odkształcenia są spowodowane przez uwzględnienie skurczu i nośności poziomej w modelu.

    Skurcz jest uwzględniany wewnętrznie po stronie obciążenia jako odkształcenie, ale w tym kontekście możliwe jest również uszkodzenie spowodowane odkształceniem skurczowym. Jeżeli odkształcenie skurczowe uniemożliwi nierozerwalny podporę poziomą, generowane są siły, które mogą prowadzić do uszkodzenia betonu, a tym samym do znacznego zwiększenia odkształceń, a nawet do niestateczności konstrukcji.

    W tym kontekście ważne jest, aby podczas analizy nieliniowej deformacji warunki brzegowe modelu były przedstawiane w sposób możliwie realistyczny.

  • Odpowiedź

    W STEEL EC3 można zmieniać przekrój, dostosowywać model i jego obciążenia lub aktywować pomiary stabilizacji.
    W tym celu mogą być w szczególności zdefiniowane ustawienia utwierdzenia i ustawienia panelu tnącego w oknie Parametry 1.12 Parametry lub Parametry progowe 1.13 Parametry, które są następnie uwzględniane w wewnętrznie modułowym rozwiązaniu własnym do obliczania obciążenia przeciwskurczowego.
  • Odpowiedź

    Aby wykonać obliczenia bez imperfekcji, należy zaznaczyć pole wyboru "L ręcznie" (patrz rysunek) i pozostawić długość 0.00 metrów.
  • Odpowiedź

    Wyświetlanie sił podporowych nie jest możliwe. Można jednak wykonać obliczenia przy użyciu RF- / FE-LTB: Zawiera dane wyjściowe sił podporowych.

1 - 10 z 36

Kontakt

Kontakt do Dlubal

Znaleźliście Państwo odpowiedz na swoje pytanie?
Jeśli nie, mogą Państwo skontaktować się z nami bezpłatnie drogą mailową, poprzez czat lub forum lub wysłać zapytanie za pomocą formularza online.

+48 (32) 782 46 26

+48 730 358 225

info@dlubal.pl

Pierwsze kroki

Pierwsze kroki

Oferujemy wskazówki, które pomogą Państwu rozpocząć pracę z programami RFEM i RSTAB

Symulacja przepływu wiatru i generowanie obciążeń wiatrem

W programie samodzielnym RWIND Simulation istnieje możliwość przeprowadzenia symulacji przepływu wiatru w cyfrowym tunelu aerodynamicznym, wokół konstrukcji prostych lub złożonych.

Wygenerowane obciążenia wiatrem, działające na te obiekty, można następnie importować do RFEM lub RSTAB.

Najlepsze wsparcie klienta

„Bardzo dziękuję za użyteczną informację. 

Chciałbym skomplementować Wasz zespół ds. wsparcia technicznego. Zawsze jestem pod wrażeniem, jak szybko i profesjonalnie udzielane są odpowiedzi. Jesli chodzi o oprogramowanie do analizy statycznej, korzystam z kilku programów wraz z umową serwisową, ale Wasze wsparcie techniczne jest zdecydowanie najlepsze.”