Najczęściej zadawane pytania (FAQs)

Pomocne pytania i odpowiedzi

  • Często zadawane pytania (FAQs)

Wyszukiwarka FAQ

Pokaż filtr Ukryj filtr





Wsparcie techniczne 24/7

Oprócz wsparcia osobistego (np. Za pośrednictwem poczty e-mail, czatu), na naszej stronie internetowej można znaleźć pomoc i informacje.

Newsletter

Otrzymuj regularnie informacje o aktualnościach, przydatnych wskazówkach, zaplanowanych wydarzeniach, specjalnych ofertach i voucherach.

1 - 10 z 143

Sortuj według:

Elementy:

  • Odpowiedź

    Ponieważ w bibliotece materiałów przechowywanych jest kilka granic plastyczności dla stali nierdzewnej (granica plastyczności 0,2% i granica plastyczności 1,0%), a ściślej mówiąc, moduł dodatkowy nie uwzględnia żadnej normy dla obliczeń, ale przeprowadza czystą analizę naprężeń użytkownik musi aktywnie zdecydować, ręcznie określając granicę plastyczności. Zastosowanie funkcji pokazano w filmie.

  • Odpowiedź

    Jeżeli zostanie utworzony nowy element (pręt, powierzchnia, bryła), w dolnej części okna dialogowego znajduje się odpowiednia funkcja umożliwiająca zaimportowanie właściwości innego elementu (patrz Rysunek 01).


    Po aktywowaniu funkcji należy kliknąć żądany element, z którego mają zostać zaimportowane właściwości. Oprócz geometrii i materiału, inne ustawienia, takie jak B. mimośrody lub modyfikacje sztywności.

  • Odpowiedź

    Domyślnie obciążenia wymuszone są stosowane w programie RSTAB bez uwzględniania modyfikacji sztywności. Można to zmienić, dezaktywując w parametrach obliczeń opcję pokazaną na rysunku 01.


    Jeśli chcesz, aby ta opcja była domyślnie wyłączona w nowych plikach, naciśnij przycisk w prawym dolnym rogu.

  • Odpowiedź

    Zwolnienie liniowe to nic innego jak zwolnienie liniowe, w którym następuje zwolnienie obiektu. W przypadku zwolnienia liniowego powierzchnia zostaje zwolniona, w przypadku zwolnienia liniowego jest to definiowane na linii powierzchni. Dlatego zwolniona powierzchnia jest powierzchnią, na której zdefiniowano przegub liniowy.

    Siły oddziałują zawsze na pierwotną powierzchnię, to znaczy na niezwolnioną powierzchnię. W przypadku przegubów liniowych oznacza to, że siły oddziałują na powierzchnię bez przegubu liniowego.

    Teraz należy wyjaśnić konwencje znakowania, to znaczy w którym kierunku siła działa na powierzchnię. W tym celu konieczna jest znajomość lokalnej osi x linii oraz lokalnej osi z powierzchni. Wewnętrzny układ współrzędnych przegubu liniowego należy rozumieć w następujący sposób:

    • Oś x 'wskazuje w kierunku lokalnej osi x linii.
    • Oś z 'jest normalną do powierzchni, na której został zdefiniowany przegub liniowy.
    • Oś y 'jest styczną do płaszczyzny powierzchni i wynika z „reguły prawej dłoni”.

    W przykładzie pokazanym na ilustracji 01 oznacza to, że:

    Przykład 1
    Oś x linii przebiega w prawo .
    Oś z powierzchni jest skierowana w dół
    ⇒ Oś y 'przegubu liniowego jest skierowana w kierunku przeciwnym do pierwotnej powierzchni (= powierzchnia bez przegubu liniowego). Ponieważ wartość jest wyświetlana ze znakiem ujemnym, siła działa w kierunku pierwotnej powierzchni.

    Przykład 2
    Oś x linii przebiega w lewo .
    Oś z powierzchni jest skierowana w dół
    ⇒ Oś y 'przegubu liniowego jest zorientowana w kierunku pierwotnej powierzchni (= powierzchnia bez przegubu liniowego). Ponieważ wartość jest wyświetlana ze znakiem dodatnim, siła działa w kierunku pierwotnej powierzchni.

    Przykład 3
    Oś x linii przebiega w prawo .
    Oś z powierzchni jest skierowana w dół
    ⇒ Oś y 'przegubu liniowego jest zorientowana w kierunku pierwotnej powierzchni (= powierzchnia bez przegubu liniowego). Ponieważ wynikowa wartość jest wyświetlana ze znakiem dodatnim, siła działa w kierunku pierwotnej powierzchni, ponieważ Actio = Reactio.

    Przykład 1
    Oś x linii przebiega w lewo .
    Oś z powierzchni jest skierowana w dół
    ⇒ Oś y 'przegubu liniowego jest skierowana w kierunku przeciwnym do pierwotnej powierzchni (= powierzchnia bez przegubu liniowego). Ponieważ wynikowa wartość jest wyświetlana ze znakiem ujemnym, siła działa w kierunku pierwotnej powierzchni, ponieważ Actio = Reactio.

    W odróżnieniu od zwolnień liniowych nie można wyświetlić układu osi dla przegubów liniowych. W przykładzie pokazanym na rysunku nie zaleca się umieszczania przegubu linii na powierzchni, na której ma być odniesiony wynik, oraz takie zorientowanie osi x linii, aby jej oś y była zorientowane w kierunku żądanej powierzchni. W tym celu stosuje się układ współrzędnych linii.
  • Odpowiedź

    W tym celu należy najpierw utworzyć w powierzchni linię o żądanym kształcie w miejscu, w którym ma zostać utworzony przekrój. Przekrój można następnie ułożyć w tej linii (patrz Rysunek 01). Jeżeli do tej linii nie jest podłączony żaden element o określonej sztywności i nie jest przyłożone obciążenie, należy najpierw poinformować generator siatki, że ta linia powinna być nadal pokryta siatką (patrz Rysunek 02). Po obliczeniach można zobaczyć wyniki.

    Jeżeli wyświetlane są dwa wykresy wyników, oznacza to, że wynik jest wyświetlany z obu stron linii. W takim przypadku można ustawić wygładzanie sił wewnętrznych na „Suma ciągła”. Następnie są one wygładzane na liniach i pozostaje tylko jeden wykres wyników.
  • Odpowiedź

    W parametrach obliczeniowych kombinacji obciążeń domyślnie ustawiony jest typ obliczeń według analizy drugiego rzędu. Na przykład obliczenia są przeprowadzane zgodnie z normą EN 1995-1-1, 2.2.2 (1) P, przy użyciu wartości obliczeniowych właściwości sztywności elementu konstrukcyjnego, to znaczy sztywności podzielonej przez częściowy współczynnik bezpieczeństwa. Z tego powodu ta modyfikacja sztywności jest domyślnie aktywowana (patrz rysunek 01). Oczywiście dla kombinacji obciążeń w stanie granicznym użytkowalności nie powinno być redukcji sztywności.

    Ręczne tworzenie kombinacji obciążeń

    W przypadku ręcznego tworzenia kombinacji obciążeń nie może ona „wiedzieć”, który stan graniczny występuje. W takim przypadku konieczne jest ręczne wprowadzenie ustawień (patrz rysunek 02). Ustawienie to należy dezaktywować ręcznie również podczas przełączania na analizę geometrycznie liniową.

    Automatyczne generowanie kombinacji obciążeń

    Jeżeli kombinacje obciążeń są generowane automatycznie przez program (patrz rysunek 03), redukcja sztywności jest automatycznie dezaktywowana dla kombinacji SLS charakterystycznych dla konstrukcji drewnianych. W przypadku kombinacji SGN uwzględniana jest redukcja w zależności od metody analizy (analiza drugiego rzędu i wyższe) lub nie (analiza geometrycznie liniowa). Wymaga to jednak zdefiniowania typu obliczeń w wyrażeniach kombinacji (patrz rysunek 04). Zmiana typu obliczeń w parametrach obliczeń KO nie ma wpływu na sztywność.

  • Odpowiedź

    Istnieją dwie opcje definiowania uszkodzenia:

    1. Przypisanie nieliniowości pręta
      W przypadku typów prętów „Belka” i „Sztywna“ dla każdego pręta można zdefiniować nieliniowość. Odpowiednią opcję można znaleźć w zakładce "Ustawienia" (patrz Rysunek 01).

    2. Przypisanie nieliniowych przegubów prętowych
      Alternatywnie można zdefiniować przegub końcowy pręta z kryterium zniszczenia dla pręta. Aby uzyskać żądany stopień swobody, można ręcznie przydzielić warunek zwolnienia nieliniowości (patrz Rysunek 02).
  • Odpowiedź

    W większości przypadków istotna jest wypadkowa siła tnąca lub siła tnąca przyłożona na wysokości, a nie rzeczywisty rozkład powierzchni. W tym celu dostępne są dwa narzędzia do wyświetlania sił. Jest to pokazane na poniższym przykładzie siły tnącej. Ponadto procedura jest pokazana na wideo.

    Ocena według sekcji
    Przy użyciu przekroju rozkład można wyświetlić w postaci graficznej jako wykres wyników. Aby odczytać siłę tnącą dla przykładu pokazanego na rysunku 01, wymagany jest przepływtnący nxy . Ten wykres wyników można następnie przeanalizować na wykresie wyników, na przykład w celu określenia wynikowej siły tnącej. Ponadto wypadkową można też wyświetlić graficznie. Aby pominąć wpływ podpór, nie zaleca się tworzenia przekroju bezpośrednio na linii podłoża powierzchni. Zasadniczo zastosowanie mają następujące zasady: Im mniejsza jest siatka ES, tym dokładniejsze są wyniki.

    Ocena według belki wyników
    Inną możliwością jest zastosowanie belki wynikowej, która integruje siły wewnętrzne powierzchni i wyświetla je jako siły wewnętrzne pręta. Jeśli interesują Cię tylko siły wewnętrzne, można wybrać dowolny przekrój, ponieważ belka wynikowa nie powoduje dodatkowej sztywności w układzie konstrukcyjnym. Zaletą belki wynikowej jest to, że przydzielony przekrój można również zaprojektować w modułach dodatkowych.
  • Odpowiedź

    Do modelowania słupów, żeber dolnych, żeber górnych itd. Można używać prętów w przypadku paneli drewnianych zakrytych po jednej stronie.

    Jeżeli drewniany panel jest zakryty po obu stronach, zaleca się zastąpienie prętów powierzchniami. Słupy są przymocowane przegubowo do górnego i dolnego żebra. Następnie można zdefiniować pokrycie.

    W przypadku powierzchni drewnianych należy zastosować ortotropowy model materiałowy.

    Podczas definiowania podpór można zdecydować, czy mają one być liniowe, czy nieliniowe.

    Elastyczność połączenia między osłoną a prętami można ustawić za pomocą zwolnień liniowych. Sprężyny odnoszą się do długości 1 metra (kN/m/m = kN/m²), dlatego moduł przemieszczenia łącznika należy pomnożyć przez liczbę łączników na metr liniowy.

    W filmie pokazano dokładną procedurę. Najpierw wyświetlane są wyniki, a następnie modelowanie.

  • Odpowiedź

    Definicja sił jest definiowana w odpowiednim oknie dialogowym (patrz Rysunek 01). Maksymalna siła tarcia zależy od obciążenia w kierunku Y lub Z. W rezultacie w zależności od zastosowanej formuły interakcji występują różne siły tarcia.

    Przykład

    Podpora powinna przenosić siłę w globalnym kierunku X poprzez tarcie. Współczynnik tarcia wynosi 0,1 dla wszystkich kierunków. Siła podporowa PY wynosi 5 kN, a siła podporowa PZ wynosi 10 kN.

    Skutkuje to następującą maksymalną siłą podporową w kierunku X dla nieliniowości " Tarcie PY 'PZ' ... ":

    ${\mathrm P}_{\mathrm X,\max}\;=\;{\mathrm\mu}_{\mathrm X}\;\cdot\;\sqrt{\;{\mathrm P}_{\mathrm Y}^2\;+\;{\mathrm P}_{\mathrm Z}^2}\\{\mathrm P}_{\mathrm X,\max}\;=\;0,1\;\cdot\;\sqrt{\;5^2\;+\;10^2}\;=\;1,118\;\mathrm{kN}$

    W przypadku drugiej opcji " Tarcie PY '+ PZ' ... " maksymalna siła podporowa wynosi:

    ${\mathrm P}_{\mathrm X,\max}\;=\;{\mathrm\mu}_{\mathrm{XY}}\;\cdot\;\left|{\mathrm P}_{\mathrm Y}\right|\;+\;{\mathrm\mu}_{\mathrm{XZ}}\;\cdot\;\left|{\mathrm P}_{\mathrm Z}\right|\\{\mathrm P}_{\mathrm X,\max}\;=\;0,1\;\cdot\;5\;+\;0,1\;\cdot\;10\;=\;1,500\;\mathrm{kN}$

    Podczas gdy wynikowa siła podporowa jest używana do określenia siły tarcia w pierwszej opcji, w drugiej opcji siły te są dodawane liniowo.

    Tym samym układ konstrukcyjny pokazany na rysunku 02 staje się niestabilny od siły> 1,118 kN dla pierwszej opcji, a od siły> 1,500 kN dla drugiej opcji.

1 - 10 z 143

Kontakt

Skontaktuj się z firmą Dlubal

Znaleźliście Państwo odpowiedz na swoje pytanie?
Jeśli nie, mogą Państwo skontaktować się z nami bezpłatnie drogą mailową, poprzez czat lub forum lub wysłać zapytanie za pomocą formularza online.

+48 (32) 782 46 26

+48 730 358 225

info@dlubal.pl

Pierwsze kroki

Pierwsze kroki

Udzielamy informacji i wskazówek, które mogą pomóc w rozpoczęciu pracy z programem podstawowym RFEM i RSTAB.

Symulacja przepływu wiatru i generowanie obciążeń wiatrem

Podręczniki RWIND Simulation

Za pomocą samodzielnego programu RWIND Simulation można przeprowadzić symulację przepływu wiatru wokół prostych lub złożonych konstrukcji za pomocą cyfrowego tunelu aerodynamicznego.

Wygenerowanie obciążenia wiatrem, działające na te obiekty, można następnie importować do programu RFEM i RSTAB.

Najlepsze wsparcie klienta

„„Dziękujemy za cenne informacje.

Chciałbym wyrazić uznanie dla zespołu wsparcia. Zawsze jestem pod wrażeniem, jak szybko i profesjonalnie udzielona jest odpowiedź na pytania. Korzystałem z wielu programów z umową serwisową w zakresie analizy konstrukcyjnej, ale Wasze wsparcie jest zdecydowanie najlepsze. ”“