Właściwość styku powierzchniowego (Surface Contacts) uwzględnia częściowo nachodzące na siebie powierzchnie bez szczeliny i umożliwia tam zdefiniowanie określonego warunku kontaktowego między dwoma elementami konstrukcyjnymi. Dotychczas dla takich obszarów nakładania się nie można było zdefiniować niezależnej charakterystyki styku; teraz węzły siatki są odpowiednio rozdzielane na wspólnych elementach, takich jak otwory, na potrzeby definicji styku. Dzięki temu użytkownicy mogą w ukierunkowany i realistyczny sposób odwzorowywać zachowanie konstrukcji nakładających się powierzchni.
Zaawansowane kontakty międzypowierzchniowe dla nakładających się powierzchni bez szczeliny
;