W normach zostały już określone metody przybliżone (np. obliczanie odkształceń według 7.4.3, EN 1992-1-1 lub ACI 318-19), które są potrzebne do obliczania odkształceń. W ramach tych metod skuteczne sztywności w elementach skończonych są obliczane zgodnie z istniejącym stanem granicznym pęknięty / niepęknięty. Na podstawie tych skutecznych sztywności określa się następnie odkształcenia poprzez ponowne obliczenie MES.
Dla obliczenia skutecznych sztywności elementów skończonych rozważ zbrojony przekrój betonowy. Na podstawie określonych wielkości siłowych dla stanu granicznego użytkowalności z RFEM klasyfikujesz przekrój żelbetowy jako "pęknięty" lub "niepęknięty". Uwzględniasz przy tym współudział betonu między rysami? W takim przypadku dokonuje się tego za pomocą współczynnika rozkładu (np. według równania 7.19, EN 1992-1-1 lub ACI 318-19). Zachowanie materiałowe betonu zakładasz jako liniowo-sprężyste w zakresie ściskania i rozciągania – aż do osiągnięcia wytrzymałości betonu na rozciąganie. Dla stanu granicznego użytkowalności takie podejście jest wystarczająco dokładne.
Uwzględniasz pełzanie i skurcz bezpośrednio przy określaniu skutecznych sztywności na "poziomie przekroju". Wpływu skurczu i pełzania w systemach statycznie niewyznaczalnych nie musisz uwzględniać w tej metodzie przybliżonej (np. siły rozciągające wynikające z odkształceń skurczowych w systemach zamocowanych pełne są nieobliczane i muszą być rozpatrzone oddzielnie). Podsumowując, obliczenie odkształceń przebiega w dwóch krokach:
- Obliczenie skutecznych sztywności przekroju żelbetowego przy założeniach liniowo-sprężystych
- Obliczenie odkształcenia przy użyciu skutecznych sztywności z MES
