Budynek Wydziału Medyczny i Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Cypryjskiego w Nikozji

Wewnętrzna struktura budynku ma formę prostokątnego pierścienia, którego realizacja wymaga zastosowania dużych rozpiętości, aby spełnić wymagania przestrzenne nowoczesnego wydziału medycznego, obejmującego laboratoria, specjalistyczne sale dydaktyczne oraz pomieszczenia wyposażone w dedykowaną aparaturę i instalacje techniczne. Komunikacja na każdej kondygnacji koncentruje się wokół atrium, które na wszystkich poziomach otacza przeszklony korytarz wspornikowy. Korytarze te łączą poszczególne skrzydła budynku wydziału oraz zapewniają komunikację między jego kondygnacjami.

Aby osiągnąć ten cel, konstrukcję zaprojektowano jako trzy odrębne części: częściowo zagłębiony w gruncie blok centralny, z którego wyrasta budynek, blok na przeciwległym końcu, oparty na masywnych podporach, oraz przypominające mosty części budynku, które sztywno łączą oba bloki. Inspiracją dla projektu była wspornikowa konstrukcja budynku Torre Mare Nostrum autorstwa J. Martíneza Calzóna.

Pierwszy blok konstrukcyjny nazwano CCB (Concrete Core Block – blok z betonowym trzonem). Zaprojektowano go jako budynek posadowiony na palach, z betonowymi ścianami i słupami oraz rozpiętościami wynoszącymi 10 m, które można było uzyskać dzięki zastosowaniu stropów betonowych z pustkami typu "BubbleDeck". Dwa betonowe trzony klatek schodowych podpierają parę kratownic o rozpiętości 20 m, tworzących główny hol wejściowy.
Charakterystyczną cechą tego bloku jest możliwość przenoszenia obciążeń od części tarasowej atrium oraz rosnących tam drzew. Z tego względu zastosowano ściany oporowe i płytę z żebrami skierowanymi ku górze, które przenoszą ciężar gruntu. Ściany te są podparte płytą nad kondygnacją podziemną. Blok kończy się czterema smukłymi słupami tarczowymi o wymiarach 2,50 m × 0,40 m, zaprojektowanymi w celu połączenia z kolejnym elementem nośnym.

Kolejny blok nośny oznaczono jako DOT (Double Overhanging Truss – podwójna kratownica z wysięgami). Składa się on z dwóch eksponowanych betonowych trzonów posadowionych na palach, które podpierają czterokondygnacyjną część budynku pracującą jak belka z równoważącymi się wspornikami. Jedynymi głównymi elementami konstrukcyjnymi są płaskie kratownice rozmieszczone co 10 m.
Trzony są zbrojone w celu rozłożenia sił rozciągających powstających między głównymi przekątnymi układu konstrukcyjnego. Dzięki zastosowaniu pola kratownicy na obu końcach bloku, w płaszczyznach prostopadłych do osi podłużnej zrównoważonej belki, końcowe odcinki tej części budynku zaprojektowano tak, aby pracowały jak przekrój zamknięty o kształcie rurowym, zapewniając sztywność i nośność na skręcanie.

Ostatni blok oznaczono jako BT (Bridging Trusses – kratownice mostowe). Składa się on z dwóch czterokondygnacyjnych części budynku, które pracują jak dźwigary kratownicowe. Podobnie jak w poprzednim bloku, jedyne główne elementy konstrukcyjne umieszczono wzdłuż elewacji zewnętrznej oraz przy wewnętrznej krawędzi korytarza komunikacyjnego otaczającego atrium.
Dźwigary te mają rozpiętość 20 m w elewacji wschodniej i 30 m w elewacji zachodniej. Są zakotwione w smukłych słupach o płaskim przekroju bloku CCB oraz we wspornikowych częściach bloku DOT. Te dodatkowe elementy efektywnie wydłużają każdą z przypominających most części budynku o 10 m. W ten sposób powstaje pierścień składający się z trzech różnych układów konstrukcyjnych, z których każdy dostosowano do konkretnych wymagań, a wszystkie razem tworzą spójną całość zgodną z ogólnym układem budynku.

Atrium przecinają ponadto kładki o długości 25 m, biegnące poziomo lub łączące dwie różne kondygnacje. Kładki te są podparte przez wspornikowe korytarze otaczające atrium.

Analizę konstrukcji przeprowadzono za pomocą oprogramowania Dlubal RFEM. Wykonano również sprawdzenia konstrukcyjne i sejsmiczne z zastosowaniem metody spektrum odpowiedzi modalnej. Oddziaływanie gruntu na konstrukcję uwzględniono w modelu poprzez wprowadzenie podpór sprężystych wzdłuż pobocznic pali oraz na ich podstawach.

Przeprowadzono także analizę dynamiczną aluminiowych modułów elewacyjnych tworzących zewnętrzną powłokę budynku. Moduły te mają postać cienkościennych, pustych w środku elementów skrzynkowych o budowie modułowej, nachylonych w celu uniemożliwienia ptakom zakładania gniazd. Sprawdzono w nich naprężenia, drgania oraz możliwość występowania hałasu wywołanego wzbudzeniem wiatrem.