Do przeprowadzenia obliczeń statycznych i analizy konstrukcji elewacji wykorzystano program RFEM 6 firmy Dlubal Software. Oprogramowanie zastosowano do analizy różnych elementów elewacji, takich jak fasady słupowo-ryglowe, balustrady, systemy okładzinowe, zadaszenia oraz inne elementy konstrukcyjne. Przedmiotem niniejszego projektu jest pionowa okładzina elewacyjna w strefie narożnej budynku.
Okładzina narożna składa się z dwóch zasadniczych komponentów. Pierwszym z nich jest nośna rama aluminiowa z wewnętrzną blachą aluminiową i zewnętrzną blachą stalową. Rama ta jest mocowana do fasady słupowo-ryglowej i uszczelniana, a także stanowi podkonstrukcję dla okładziny architektonicznej. Drugim komponentem jest właściwa okładzina narożna. Składa się ona z trójkątnej konstrukcji wykonanej z dwóch blach aluminiowych, połączonych ze sobą za pomocą profili aluminiowych. Poszczególne elementy są łączone za pomocą konstrukcyjnych połączeń klejowych oraz przyspawanych trzpieni.
W programie RFEM 6 utworzono szczegółowy model obliczeniowy okładziny narożnej. Pozwoliło to między innymi zoptymalizować wymiary profili aluminiowych i grubości blach, a także rozmieszczenie śrub i trzpieni. W ramach obliczeń przeanalizowano również usztywnienia blach oraz wymiary konstrukcyjnych połączeń klejowych.
Istotną zaletą modelowania w RFEM 6 była możliwość przekształcania prętów w elementy powierzchniowe. Dzięki temu geometria profili oraz ich połączenia mogły zostać odwzorowane z większą szczegółowością. Umożliwiło to dokładniejszą ocenę lokalnych naprężeń oraz zachowania połączeń pod obciążeniem, przy jednoczesnym zachowaniu spójnego powiązania z całym modelem.
Konstrukcyjne połączenia klejowe zamodelowano za pomocą sztywnych połączeń oraz przegubów liniowych. Dzięki temu możliwe było realistyczne uwzględnienie sztywności połączeń klejowych oraz wynikającego z niej przenoszenia obciążeń pomiędzy połączonymi elementami.
Połączenie szczegółowych modeli powierzchniowych z uproszczonymi modelami prętowymi okazało się szczególnie efektywne. Obszary, w których wymagana była większa dokładność, zostały szczegółowo zamodelowane za pomocą elementów powierzchniowych, natomiast w mniej krytycznych strefach zastosowano uproszczone modele prętowe. Pozwoliło to przeprowadzić zarówno lokalne analizy, jak i efektywne obliczenia całego układu konstrukcyjnego. W rezultacie uzyskano okładzinę narożną zoptymalizowaną pod względem nośności, sztywności oraz możliwości wykonania.
| Miejsce | Izrael, Tel Awiw-Jafa |
| Obliczenia statyczne | Eshet Clario |
