Do statycznej analizy i obliczeń konstrukcji elewacji wykorzystano program RFEM 6 firmy Dlubal Software. Oprogramowanie zostało użyte do zbadania różnych elementów elewacji, takich jak fasady słupowo-ryglowe, balustrady, systemy okładzin, zadaszenia i inne elementy konstrukcyjne. Centrum tego projektu stanowi pionowa okładzina elewacyjna w narożu budynku.
Okładzina narożna składa się z dwóch zasadniczych komponentów. Pierwszym komponentem jest nośna rama aluminiowa z wewnętrzną blachą aluminiową i zewnętrzną blachą stalową. Rama ta jest mocowana i uszczelniana do fasady słupowo-ryglowej i pełni funkcję konstrukcji nośnej dla architektonicznej okładziny. Drugim komponentem jest właściwa okładzina narożna. Składa się ona z trójkątnej konstrukcji z dwóch blach aluminiowych połączonych ze sobą za pomocą profili aluminiowych. Poszczególne elementy konstrukcyjne są łączone za pomocą klejowych połączeń konstrukcyjnych oraz przyspawanych sworzni.
W programie RFEM 6 utworzono szczegółowy model konstrukcyjny okładziny narożnej. Dzięki temu możliwa była m.in. optymalizacja wymiarów profili aluminiowych oraz grubości blach, a także rozmieszczenia śrub i sworzni. W ramach obliczeń zbadano również usztywnienia blach oraz wymiary klejowych połączeń konstrukcyjnych.
Istotną zaletą modelowania w programie RFEM 6 była możliwość przekształcania prętów w elementy powierzchniowe. Dzięki temu geometrie profili oraz ich połączenia mogły zostać odwzorowane bardziej szczegółowo. Umożliwiło to dokładniejszą ocenę lokalnych naprężeń oraz zachowania konstrukcji połączeń przy jednoczesnym spójnym włączeniu do modelu całości.
Klejowe połączenia konstrukcyjne zostały zamodelowane za pomocą połączeń sztywnych w połączeniu z przegubami liniowymi. W ten sposób sztywność połączeń klejowych oraz wynikające z niej przenoszenie obciążeń między połączonymi elementami konstrukcyjnymi mogły zostać uwzględnione w sposób odpowiadający rzeczywistości.
Połączenie szczegółowych modeli powierzchniowych z uproszczonymi modelami prętowymi okazało się szczególnie wydajne. Obszary o podwyższonych wymaganiach dotyczących dokładności mogły być modelowane szczegółowo za pomocą powierzchni, natomiast dla mniej krytycznych obszarów zastosowano uproszczone modele prętowe. Dzięki temu możliwe było zarówno przeprowadzenie lokalnych obliczeń, jak i wydajnych obliczeń globalnych. Efektem była okładzina narożna zoptymalizowana pod względem nośności, sztywności i wykonalności.
| Miejsce | Izrael, Tel Awiw-Jafa |
| Obliczenia statyczne | Eshet Clario |
