Podpory obliczeniowe elementu żelbetowego w RFEM 6
Zespół prętów, dla którego w tym przykładzie zostaną zdefiniowane podpory obliczeniowe, jest belką żelbetową należącą do konstrukcji przedstawionej na Rysunku 1. Całkowita długość zespołu prętów wynosi 13 m i jest on umieszczony pomiędzy dwiema ścianami. W połowie długości znajduje się również słup.
Aby zdefiniować podpory do analizy ugięć, należy użyć zakładki Podpory obliczeniowe i ugięcie w oknie Zespołu prętów. Jak pokazano na Rysunku 2, podpory obliczeniowe można definiować na początku zespołu prętów, na końcu zespołu prętów oraz w węzłach wewnętrznych.
Podczas tworzenia nowej podpory obliczeniowej ważne jest określenie typu; w tym przykładzie typem jest Beton. Podpora jest aktywna i bezpośrednia. Szerokość i wysokość podpory mogą zostać przypisane przez użytkownika lub przejęte z szerokości pręta. Jeżeli połączenie między prętem a podporą jest monolityczne, program może to również uwzględnić. Ponieważ rozpatrywany zespół prętów jest podparty ścianami zarówno na początku, jak i na końcu, Rysunek 3 pokazuje utworzenie podpory obliczeniowej, która ma zostać zdefiniowana w tych dwóch lokalizacjach.
Zespół prętów jest podparty żelbetowym słupem w połowie rozpiętości; dlatego należy utworzyć nową podporę obliczeniową (Rysunek 4). Obowiązuje tu ta sama uwaga co w przypadku początkowo utworzonej podpory obliczeniowej. Aby zdefiniować ją jako podporę wewnętrzną, ważne jest zaznaczenie odpowiedniego pola wyboru.
Po zdefiniowaniu podpór obliczeniowych można je przypisać we właściwych miejscach zespołu prętów, jak pokazano na Rysunku 5 (tj. na początku pręta, na końcu pręta oraz w odpowiednim węźle wewnętrznym). Przypisanie podpór obliczeniowych powoduje podział zespołu prętów na dwie rozpiętości po 6,5 m. W ten sposób długość odniesienia jest prawidłowo uwzględniona w analizie ugięć.
