Modele Reynolds-Averaged Navier-Stokes (RANS) są szeroko stosowane w dziedzinie inżynierii wiatrowej i modelują turbulencje w różnych skalach długości. Podstawowe podejście polega na podzieleniu prędkości na część średnią i fluktuację turbulentną. Wynikające dodatkowe niewiadome są "zamykane" poprzez uśrednianie i dodatkowe równania. W rodzinie RANS rozróżnia się proste modele algebraiczne, które traktują turbulencje jako lokalną lepkość wirową, oraz częściej stosowane modele jednorównaniowe lub dwurowaniowe. Te ostatnie rozwiązują dodatkowe równania transportowe dla energii kinetycznej i szybkości dyssypacji. Bardziej złożone podejścia, takie jak anizotropowe metody naprężeń Reynoldsa, są rzadziej stosowane w praktyce.
Modele dwurowaniowe, szczególnie model k-ε i jego warianty, a także metoda k-ω lub Shear Stress Transport (SST), są najczęściej używane ze względu na zrównoważoną korelację między nakładem obliczeniowym, jakością wyników i złożonością kalibracji. Klasyczne modele RANS dążą do stanu równowagi stabilnej problemu turbulentnego i mogą być stosowane również w dwóch wymiarach przestrzennych, w przeciwieństwie do metod LES, jeśli problem na to pozwala.
Aby uwzględnić zmiany czasowe, opracowano warianty nieustalonego RANS (URANS), wprowadzając nietrwały człon z zmiennymi krokami czasowymi. Podejście to wymaga jednak szczególnej ostrożności, ponieważ niejawne uśrednianie przez wszystkie skale czasowe utrudnia ocenę dokładności czasowej i może tłumić nieustalone efekty.