Modele RANS (Reynolds-Averaged Navier-Stokes) są szeroko stosowane w dziedzinie inżynierii wiatrowej i modelują turbulencje na wszystkich skalach długości. Podstawowe podejście polega na podziale prędkości na część średnią i oscylację turbulentną. Powstałe dodatkowe niewiadome są „zamykanie” poprzez uśrednianie i równania uzupełniające. W ramach rodziny RANS dokonuje się rozróżnienia pomiędzy prostymi modelami algebraicznymi, które traktują turbulencje jako lokalną lepkość wirów, a częściej stosowanymi modelami jedno- lub dwu-równaniowymi. Te ostatnie rozwiązują dodatkowe równania transportowe dla energii kinetycznej i stopy dyssypacji. Bardziej złożone podejścia, takie jak anizotropowe metody naprężenia Reynolds'a, są rzadziej stosowane w praktyce.
Modele dwu-równaniowe, w szczególności model k-ε i jego warianty, a także metoda k-ω lub SST (Shear Stress Transport), są najczęściej używane ze względu na zrównoważony kompromis między wysiłkiem obliczeniowym, jakością wyników a złożonością kalibracji. Klasyczne modele RANS dążą do równowagi stanu ustalonego problemu turbulentnego i mogą być również stosowane w dwóch wymiarach przestrzennych, w przeciwieństwie do metod LES, jeśli problem na to pozwala.
Aby uwzględnić zmiany czasowe, opracowano warianty URANS (Unsteady RANS), wprowadzając przejściowy człon o zmiennych krokach czasowych. To podejście wymaga jednak szczególnej ostrożności, ponieważ implikowane uśrednianie w czasie skali może utrudniać ocenę dokładności czasowej i może tłumić niestabilne efekty.