Innowacyjny nadążny system wsporczy dla paneli słonecznych, Francja

Cele firmy Nexans Solar Technologies obejmują między innymi wspieranie rozwoju energetyki słonecznej na obszarach lub terenach niedostępnych z powodu zbyt stromego nachylenia, zbyt kosztownych lub wręcz zabronionych fundamentów. Typowymi przykładami są stare wysypiska śmieci, nieużytki przemysłowe, dawne kamieniołomy, a także tereny pagórkowate lub niestabilne. Tracker solarny KEYLIOS® rewolucjonizuje opłacalność konkurencyjnych farm słonecznych na terenach, które do tej pory nie nadawały się do montażu trackerów ze względu na zbyt wysokie koszty instalacji.

Konstrukcja i zasada działania

Tracker solarny optymalizuje orientację swoich paneli słonecznych dzięki inteligentnej konstrukcji obrotowej, aby uzyskać wyższą wydajność energetyczną w porównaniu do stałych konstrukcji solarnych.

Lekka konstrukcja kratownicowa zaprojektowana przez Nexans Solar Technologies umożliwia instalację na obszarach, które nie są odpowiednie dla tradycyjnych trackerów (trudny teren, zanieczyszczone gleby, niestabilne podłoże itp.). Zastosowanie w regionach zamkniętych lub trudno dostępnych jest możliwe dzięki modułowej, wstępnie zmontowanej konstrukcji, a także dzięki systemowi fundamentów, który wymaga tylko 4 punktów podparcia, czyli dwóch fundamentów dla całej konstrukcji, które mogą być dowolnego typu, np. pale wiercone lub bloczki betonowe.

Ponadto solidność konstrukcji umożliwia pracę w bardzo zróżnicowanych warunkach klimatycznych i zapewnia niezwykłą odporność na silny wiatr i niszczące zjawiska aerodynamiczne.

Narzędzia obliczeniowe

Optymalizacja i ścisła kontrola kosztów produkcji doprowadziły do wyboru oprogramowania RFEM, w którym przeprowadzono wymiarowanie konstrukcji trackera KEYLIOS®.

Aby dostosować się do potrzeb klienta i zapewnić spersonalizowane rozwiązanie trackera, prototyp zaprojektowany w RFEM został sparametryzowany w taki sposób, aby automatycznie generować model dla klienta końcowego – automatyzacja procesu obliczeniowego na żądanie.

W podstawowym modelu konstrukcji ciężar własny został wprowadzony ręcznie dla każdego elementu, a kombinacje obciążeń uwzględniające różne obciążenia wiatrem umożliwiły prześledzenie ścieżki obciążeń i zwymiarowanie komponentów całej konstrukcji.