Analiza postkrytyczna

Artykuł o tematyce technicznej

Z chwilą osiągnięcia przez obciążenie wartości krytycznej, może dojść do wyraźnej zmiany geometrii konstrukcji. W przypadku niestatecznego stanu równowagi, na nowo zostanie osiągnięta nośność układu. Analiza postkrytyczna wymaga podejścia "eksperymentalnego". Obciążenie w takim przypadku należy zwiększać stopniowo.

Przykład

Artykuł przedstawia przebieg analizy postkrytycznej. Element konstrukcyjny w naszym przypadku to układ poprzeczny płaskiego, w przybliżeniu, dachu poddany głównie ściskaniu. Stopniowo zwiększając obciążenie można zauważyć, że jest ono przenoszone na podpory wywołując w elemencie naprężenia ściskające.

Rysunek 01 - Siły wewnętrzne według analizy dużych deformacji

Po osiągnięciu odpowiedniej wartości obciążenia ściskającego, konstrukcja staje się niestateczna i dochodzi do jej uszkodzenia.

Rysunek 02 - Niestateczna konstrukcja: uszkodzenie

Rysunek 03 - Analiza postkrytyczna

Zwiększając obciążenie ponownie, w elemencie konstrukcyjnym występują głównie naprężenia rozciągające.

Rysunek 04 - Analiza postkrytyczna: zwiększanie obciążenia

Na ogół, uszkodzenia post-krytycznego nie można określić przy pomocy analizy drugiego rzędu, z uwagi na linearyzację opisu geometrii odkształcenia.

Więcej informacji i stosowne przykłady można znaleźć między innymi w [1] i [2].

Literatura

[1]  Werkle, H. (2008). Finite Elemente in der Baustatik: Statik und Dynamik der Stab- und Flächentragwerke (3rd ed.). Berlin: Springer.
[2]  Lumpe, G. & Gensichen, V. (2014). Evaluierung der linearen und nichtlinearen Stabstatik in Theorie und Software - Prüfbeispiele, Fehlerursachen, genaue Theorie. Berlin: Ernst & Sohn.

Linki

Kontakt

Kontakt do Dlubal

Mają Państwo pytania albo potrzebują porady?
Zapraszamy do kontaktu z nami lub znalezienia różnych sugerowanych rozwiązań i pomocnych rozwiązań na naszej stronie FAQ.

+48 (32) 782 46 26

+48 730 358 225

info@dlubal.pl

RFEM Program główny
RFEM 5.xx

Program główny

Oprogramowanie do obliczeń płaskich i przestrzennych układów konstrukcyjnych, obejmujących płyty, ściany, powłoki, pręty (belki), bryły i elementy kontaktowe, z wykorzystaniem Metody Elementów Skończonych (MES)