Belka doświadcza przesunięcia bocznego przy jednoczesnym skręceniu (patrz Rysunek 01). Zjawisko to określa się mianem wyboczenia giętno-skrętnego, względnie przechyłu. Analogicznie do wyboczenia giętnego, w którym pręt przy osiągnięciu eulerowskiej siły krytycznej wybocza się nagle, pas ściskany przy wyboczeniu giętno-skrętnym od pewnego krytycznego obciążenia przechyłowego odchyla się na bok. Powoduje to powstanie krytycznego momentu zginającego Mcrit, który skutkuje krytycznym naprężeniem zginającym przy przechyle σcrit.
Użyte symbole:
| L | Długość belki |
| E | Moduł sprężystości |
| G | Moduł ścinania |
| Iz | Moment bezwładności względem słabej osi |
| IT | Biegunowy moment bezwładności |
| Iω | Wskaźnik odkształcenia giętnego |
| az | Odległość przyłożenia obciążenia od środka ścinania |
| e | Odległość utwierdzenia pręta od środka ścinania |
| KG | Sprężyna obrotowa w podporze w Nmm |
| KΘ | Sprężyste podparcie obrotowe w N |
| Ky | Sprężyste podparcie pręta w N/mm² |
Analityczne wyznaczenie Mcrit
Aby określić moment zginający, przy którym belka staje się niestateczna, w literaturze dostępne są analityczne rozwiązania, jednak ich zastosowanie jest ograniczone. W [1] dla jednoprzęsłowej belki swobodnie podpartej przegubowo z obu stron, obciążonej stałym momentem zginającym i z przyłożeniem obciążenia w środku ścinania, wyprowadzono następujące równanie.
W przypadku przekrojów bezwichrowych (na przykład wąski przekrój prostokątny w konstrukcjach drewnianych) można przyjąć sztywność na wyboczenie giętne jako równą zero, a tym samym składnik w nawiasie zostaje pominięty.
Współczynniki korekcyjne
Ponieważ w budownictwie inżynierskim występuje znacznie więcej przypadków niż wspomniany powyżej, wprowadzono współczynniki korekcyjne, aby uwzględnić na przykład odmienne przebiegi momentów, warunki podparcia oraz inny sposób przyłożenia obciążenia. W tym celu długość belki modyfikuje się za pomocą współczynników, co daje efektywną długość lef. Jest ona opisana między innymi w [2] następująco.
Przy czym az jest odległością przyłożenia obciążenia od środka ścinania.
Jeżeli obciążenie działa od spodu belki, należy uwzględnić az ze znakiem ujemnym. Współczynniki a1 i a2 można odczytać z Rysunku 03.
Poszczególne układy należy rozumieć następująco:
- Belka jednoprzęsłowa swobodnie podparta przegubowo z obu stron
- Belka utwierdzona
- Wspornik z podparciem przegubowym na wolnym końcu
- Belka utwierdzona z obu stron
- Belka jednoprzęsłowa z utwierdzeniem jednostronnym
- Belka dwuprzęsłowa
- Belka ciągła swobodnie podparta przegubowo - przęsło wewnętrzne
- Belka ciągła swobodnie podparta przegubowo - przęsło skrajne
Mcrit w normach
W normach sprawdzenie przechyłowe zaleca się wykonywać metodą pręta zastępczego. Krytyczny moment należy przy tym obliczać z wartości kwantyla 5% sztywności. Dla konstrukcji drewnianych otrzymuje się zatem:
Krytyczne naprężenie zginające wynosi:
Podparcie sprężyste
Jeżeli należy uwzględnić sprężynę obrotową (na przykład wynikającą z podatności podparcia przegubowego), sprężyste podparcie obrotowe (na przykład od blach trapezowych) lub sprężyste podparcie pręta (na przykład od stężeń) w podporze, wcześniejsze równanie można rozszerzyć w następujący sposób [2].
Przy czymJeżeli sprężyna obrotowa KG w podporze jest uwzględniona jako nieskończenie sztywna, otrzymuje się α = 1. Sprężyste podparcie obrotowe KΘ w konstrukcjach drewnianych z reguły nie jest uwzględniane, ponieważ brak jest tu badań. Parametr KΘ wchodzi więc do równania z wartością 0. Sprężyste podparcie pręta Ky, wynikające z układu stężeń względnie pola ścinania, korzystnie wpływa na zachowanie belki w zakresie przechyłu.
Jak sprytnie rozwiązywać tego rodzaju problemy własne, zostanie wyjaśnione w następnym artykule na różnych przykładach.