21145x
001625
2020-02-28

Zwichrzenie w konstrukcjach drewnianych | Metoda analizy

W przypadku smukłych belek zginających o dużym stosunku h/w, obciążonych w kierunku słabej osi bezwładności, występują problemy ze statecznością. Wynika to z ugięcia pasu ściskanego.

Belka doświadcza przesunięcia bocznego przy jednoczesnym skręceniu (patrz Rysunek 01). Zjawisko to określa się mianem wyboczenia giętno-skrętnego, względnie przechyłu. Analogicznie do wyboczenia giętnego, w którym pręt przy osiągnięciu eulerowskiej siły krytycznej wybocza się nagle, pas ściskany przy wyboczeniu giętno-skrętnym od pewnego krytycznego obciążenia przechyłowego odchyla się na bok. Powoduje to powstanie krytycznego momentu zginającego Mcrit, który skutkuje krytycznym naprężeniem zginającym przy przechyle σcrit.

Użyte symbole:

L Długość belki
E Moduł sprężystości
G Moduł ścinania
Iz Moment bezwładności względem słabej osi
IT Biegunowy moment bezwładności
Iω Wskaźnik odkształcenia giętnego
az Odległość przyłożenia obciążenia od środka ścinania
e Odległość utwierdzenia pręta od środka ścinania
KG Sprężyna obrotowa w podporze w Nmm
KΘ Sprężyste podparcie obrotowe w N
Ky Sprężyste podparcie pręta w N/mm²

Analityczne wyznaczenie Mcrit

Aby określić moment zginający, przy którym belka staje się niestateczna, w literaturze dostępne są analityczne rozwiązania, jednak ich zastosowanie jest ograniczone. W [1] dla jednoprzęsłowej belki swobodnie podpartej przegubowo z obu stron, obciążonej stałym momentem zginającym i z przyłożeniem obciążenia w środku ścinania, wyprowadzono następujące równanie.

W przypadku przekrojów bezwichrowych (na przykład wąski przekrój prostokątny w konstrukcjach drewnianych) można przyjąć sztywność na wyboczenie giętne jako równą zero, a tym samym składnik w nawiasie zostaje pominięty.

Współczynniki korekcyjne

Ponieważ w budownictwie inżynierskim występuje znacznie więcej przypadków niż wspomniany powyżej, wprowadzono współczynniki korekcyjne, aby uwzględnić na przykład odmienne przebiegi momentów, warunki podparcia oraz inny sposób przyłożenia obciążenia. W tym celu długość belki modyfikuje się za pomocą współczynników, co daje efektywną długość lef. Jest ona opisana między innymi w [2] następująco.

Przy czym az jest odległością przyłożenia obciążenia od środka ścinania.

Jeżeli obciążenie działa od spodu belki, należy uwzględnić az ze znakiem ujemnym. Współczynniki a1 i a2 można odczytać z Rysunku 03.

Poszczególne układy należy rozumieć następująco:

  1. Belka jednoprzęsłowa swobodnie podparta przegubowo z obu stron
  2. Belka utwierdzona
  3. Wspornik z podparciem przegubowym na wolnym końcu
  4. Belka utwierdzona z obu stron
  5. Belka jednoprzęsłowa z utwierdzeniem jednostronnym
  6. Belka dwuprzęsłowa
  7. Belka ciągła swobodnie podparta przegubowo - przęsło wewnętrzne
  8. Belka ciągła swobodnie podparta przegubowo - przęsło skrajne

Mcrit w normach

W normach sprawdzenie przechyłowe zaleca się wykonywać metodą pręta zastępczego. Krytyczny moment należy przy tym obliczać z wartości kwantyla 5% sztywności. Dla konstrukcji drewnianych otrzymuje się zatem:

Krytyczne naprężenie zginające wynosi:

Podparcie sprężyste

Jeżeli należy uwzględnić sprężynę obrotową (na przykład wynikającą z podatności podparcia przegubowego), sprężyste podparcie obrotowe (na przykład od blach trapezowych) lub sprężyste podparcie pręta (na przykład od stężeń) w podporze, wcześniejsze równanie można rozszerzyć w następujący sposób [2].

Przy czym

Jeżeli sprężyna obrotowa KG w podporze jest uwzględniona jako nieskończenie sztywna, otrzymuje się α = 1. Sprężyste podparcie obrotowe KΘ w konstrukcjach drewnianych z reguły nie jest uwzględniane, ponieważ brak jest tu badań. Parametr KΘ wchodzi więc do równania z wartością 0. Sprężyste podparcie pręta Ky, wynikające z układu stężeń względnie pola ścinania, korzystnie wpływa na zachowanie belki w zakresie przechyłu.

Ważne

Należy jednak uwzględnić, że wcześniejsze równanie ma ograniczone zastosowanie. Ściśle rzecz biorąc, jest ono ważne tylko wtedy, gdy występuje ugięcie w postaci dużego łuku sinusoidalnego. Jeżeli podparcie pręta jest zbyt sztywne, nie jest to już spełnione, ponieważ postać wyboczeniowa wzdłuż belki ma kilka łuków. Obecnie nie istnieje rozgraniczenie, od którego momentu rozszerzony wzór z α i β traci swoją ważność.

Jak sprytnie rozwiązywać tego rodzaju problemy własne, zostanie wyjaśnione w następnym artykule na różnych przykładach.


Autor

Pan Rehm jest odpowiedzialny za rozwój produktów do konstrukcji drewnianych i zapewnia wsparcie techniczne dla klientów.

Odnośniki
Odniesienia


;