Kondygnacje budynku

Jeśli model budynku jest aktywny, w Nawigatorze - Dane wyszczególnione są kondygnacje budynku; stropy; ściany i belki ścienne.

Okno dialogowe 'Kondygnacje budynku' składa się z dwóch zakładek.

Podstawa

W zakładce Podstawa można zdefiniować wysokości kondygnacji i określić warunki brzegowe dla modelowania. 'Kondygnacja' obejmuje wszystkie obiekty modelu w określonym przedziale wysokości, tj. stropy, ściany i słupy.

Okno dialogowe 'Kondygnacje budynku'

Lista

Poszczególne kondygnacje budynku są wymienione na liście po lewej stronie. Jak zwykle w RFEM, informacje w pozostałych sekcjach okna dialogowego odnoszą się do wpisu wybranego na tej liście.

Za pomocą przycisków na dole listy można tworzyć nowe kondygnacje. Są one przypisane do następujących funkcji:

Przycisk	Nazwa	Działanie
	Nowa najwyższa kondygnacja	Tworzy nową najwyższą kondygnację na pierwszym miejscu listy
	Nowa wyższa kondygnacja	Tworzy nową kondygnację powyżej bieżącej kondygnacji
	Nowa niższa kondygnacja	Tworzy nową kondygnację poniżej bieżącej kondygnacji
	Nowa najniższa kondygnacja	Tworzy nową najniższą kondygnację na ostatnim miejscu listy
	Generator kondygnacji	Tworzy kondygnacje na podstawie istniejącej geometrii modelu
	Usuń kondygnację	Usuwa kondygnację lub kondygnacje wybrane na liście

Wymiar kondygnacji

Wysokość kondygnacji można określić za pomocą 'Wysokości' współrzędnych Z_góra i Z_dół. Wysokość kondygnacji można również zdefiniować graficznie za pomocą przycisku , wybierając dwa węzły w modelu.

'Wysokość' współrzędnej ΔZ opisuje wysokość piętra w odniesieniu do kondygnacji poniżej. Wartości są powiązane z informacjami o współrzędnych bezwzględnych. Wysokość ΔZ₀ reprezentuje wysokość w świetle między piętrami. Wartość ta ma znaczenie tylko w przypadku określenia grubości stropu; w przeciwnym razie różnica wysokości odnosi się do osi środkowych stropów.

Pole wprowadzania 'Grubości' d jest dostępne, jeśli w zakładce 'Ustawienia globalne' zdefiniowano wysokość kondygnacji za pomocą opcji Wysokość w świetle. Można tutaj określić grubość stropu górnej powierzchni kondygnacji, która jest następnie uwzględniana w wysokości w świetle ΔZ₀.

W Nawigatorze - Widok programu RFEM można określić, czy i jak mają być wyświetlane wymiary kondygnacji na modelu.

Wyświetlanie wymiarów kondygnacji na modelu.

Modelowanie

Dla każdej kondygnacji dostępne są dodatkowe ustawienia, które można dostosować w tej sekcji.

Po zdefiniowaniu kondygnacji możliwe jest modelowanie budynku w tak zwanym trybie lotu. Ściany, stropy i słupy można tworzyć bardzo łatwo i wygodnie w widoku 2D z góry. Dotyczy to wszystkich wybranych kondygnacji.

Modelowanie kondygnacji

Górna płaszczyzna stropowa kondygnacji może być odwzorowana na cztery sposoby.

Modelowanie płaszczyzny dla kondygnacji

• Bez | Sztywność pierwotna: Przy ustawieniu domyślnym model jest analizowany w globalnym obliczeniu 3D. Nie są przeprowadzane żadne obliczenia cząstkowe z lokalnymi analizami 2D dla stropów i ścian. Jednak w przypadku analiz dynamicznych generowane są specyficzne tabele wynikowe.

• Podatna: Podejście to odpowiada koncepcji płaszczyzny sztywnej, jednak węzły ES nie są sztywno sprzężone ze środkiem masy. Pozwala to również na uwzględnienie podatności stropu.
• Sztywna: W każdym węźle ES płaszczyzny stosowane są sprzężenia sztywne do środka masy stropu kondygnacji, a przemieszczenia poziome są w ten sposób sprzęgane.

Sztywne membrany połączone z środkiem ciężkości

• Bez sztywności | Elastyczna | Tylko przenoszenie obciążeń: Strop kondygnacji nie ma wpływu na sztywność w płaszczyźnie i poza nią. Ten typ elementu jedynie "zbiera" obciążenia na stropie i przekazuje je do elementów nośnych modelu 3D. Można w ten sposób odwzorować elementy drugorzędne, takie jak kraty pomostowe i elementy rozdzielcze obciążeń, bez dalszego wpływu na model 3D.

W zależności od modelowania kondygnacji sztywności stropów i ścian są uwzględniane w różny sposób. W poniższej tabeli przedstawiono schematyczne porównanie opcji.

Schemat modelowania kondygnacji

Tabela ta jest szczegółowo opisana w rozdziale Przegląd.

Modelowanie podpór węzłowych / Modelowanie podpór liniowych

W przypadku płaszczyzny sztywnej lub podatnej można wpływać na podparcie stropów dla lokalnego modelu 2D. Na listach dostępne są różne opcje do wyboru.

Modelowanie węzłowych i liniowych podpór kondygnacji

W przypadku 'Podpory z przegubem stałym' stosowane jest podparcie we wszystkich kierunkach; obrót wokół osi pionowej również nie jest możliwy. Za pomocą pozostałych opcji można przypisać podparcie sprężyste zarówno do węzłów, jak i linii kondygnacji. Parametry odpowiadają możliwościom opisanym w rozdziałach Podpory węzłowe i Podpory liniowe podręcznika RFEM, dotyczącym określania sztywności za pomocą fikcyjnego słupa lub fikcyjnej ściany. Program automatycznie określa charakterystyki sprężyn na podstawie warunków brzegowych dotyczących materiałów, przekrojów, grubości i geometrii.

Informacje | Analityczne i siatka

W tej sekcji znajdują się szczegółowe informacje o bieżącej kondygnacji (wybranej na 'Liście'). W pierwszej kolumnie wartości wymienione są informacje analityczne dotyczące kondygnacji, w drugiej kolumnie informacje obliczone na podstawie wygenerowanej siatki ES.

Grafika

Prawy obszar okna dialogowego pokazuje albo statyczny szkic wysokości kondygnacji, albo dynamiczny obraz bieżącej kondygnacji w widoku 3D. Za pomocą przycisku można przełączać między tymi dwoma opcjami wyświetlania. W widoku 3D dostępne są standardowe opcje sterowania grafiką w programie RFEM.

Pręty zawarte w stropach nr | Lokalne obliczenia 2D opisuje możliwość przeniesienia prętów poziomych, np. żeber lub podciągów, z obliczeń ścian do lokalnych obliczeń stropów.

W przypadku podciągów, które zwykle mają podpierać stropy, jest to pożądany efekt.

Ustawienia globalne

W zakładce Ustawienia globalne można zdefiniować podstawowe ustawienia dotyczące modelowania kondygnacji, które wpływają również na zakładkę Podstawa.

Zakładka 'Ustawienia globalne'

Kondygnacja terenu

Należy określić współrzędną Z₀ najniższego punktu w kondygnacji terenu. Za pomocą przycisku można graficznie wybrać węzeł tej płaszczyzny w oknie roboczym.

Modyfikacja wysokości kondygnacji

Na liście dostępnych jest kilka opcji, za pomocą których można kontrolować zmianę wysokości kondygnacji.

Modyfikacja wysokości kondygnacji

• --: Zmiany wysokości kondygnacji nie mają wpływu na model RFEM.
• Zamocowana na górze: Podczas zmiany wysokości wszystkie pozostałe węzły zachowują swoją bezwzględną pozycję w odniesieniu do górnej płaszczyzny.
• Zamocowana na dole: Podczas zmiany wysokości wszystkie pozostałe węzły zachowują swoją bezwzględną pozycję w odniesieniu do dolnej płaszczyzny.
• Proporcjonalnie: Podczas zmiany wysokości wszystkie pozostałe węzły zachowują swoje względne położenie w zmodyfikowanym piętrze w odniesieniu do górnej i dolnej wysokości.

Opcje modyfikacji wysokości kondygnacji wpływają w każdej kondygnacji tylko na wewnętrzne węzły danej kondygnacji. Jeśli na przykład wysokość kondygnacji zostanie zwiększona z 3 m do 4 m (patrz poniższy rysunek), przy opcji 'Zamocowana na górze' wewnętrzny węzeł podzielonego pręta lub otworu zachowa odległość od najwyższego punktu kondygnacji. Odległość do dolnej płaszczyzny kondygnacji zwiększa się o 1 m.

Modyfikacja wysokości kondygnacji - kondygnacja 0 przymocowana do góry

Definicja wysokości kondygnacji

Lista oferuje dwie opcje do wyboru:

• Wysokość efektywna: Wysokość kondygnacji odnosi się do osi środkowych powierzchni stropów.
• Wysokość w świetle: W zakładce 'Podstawa' można zdefiniować niestandardową grubość górnej powierzchni stropu. Opcja ta jest również pomocna przy odczytywaniu wysokości netto (wysokości w świetle ΔZ₀) kondygnacji.

Wyświetlaj ostrzeżenie o pominiętych otworach

W przypadku otworów w ścianach tarczowych można za pomocą pola wyboru kontrolować, czy powierzchnie otworów mają być pomijane podczas obliczeń modelu budynku. Wartość graniczna Δ reprezentuje maksymalny stosunek powierzchni otworu do wielkości powierzchni lub komórki powierzchni. Jeśli wartość ta zostanie przekroczona, pojawi się odpowiednie ostrzeżenie.

W rozdziale Zalecenia znajdą Państwo dalsze wskazówki dotyczące modelowania otworów.

Pionowa linia wynikowa

Jeśli pole wyboru jest zaznaczone, RFEM tworzy pionowy przekrój dla przebiegów wyników. Po obliczeniach można odczytać wartości w poszczególnych kondygnacjach na tej pionowej linii wynikowej.

Pionowe linie wyników z siłami w ścianach

Położenie linii wynikowej jest określone przez odległości ΔX i ΔY. Wartość procentowa odnosi się do środka masy i kierunków globalnych osi dodatnich.

Za pomocą przycisku można zmienić tryb wprowadzania i podać odległości w wartościach bezwzględnych. Odnoszą się one do początku układu współrzędnych.