Przy sprawdzaniu stateczności położenia weryfikuje się, czy fundament pod działającymi oddziaływaniami pozostaje stabilny w swojej pozycji i czy nie dochodzi do zniszczenia wskutek przewrócenia.
Zgodnie z EN 1997-1 [1] 2.4.7.2 sprawdzenie przeprowadza się przez porównanie momentów stabilizujących i destabilizujących na krawędziach fundamentu.
EN 1997-1: Stateczność położenia
Określenie oddziaływań
Na potrzeby sprawdzenia określa się momenty destabilizujące przy krawędziach fundamentu. Wynikają one w szczególności z sił poziomych oraz mimośrodowo przyłożonych obciążeń pionowych.
Określenie odporów
Momentom destabilizującym przeciwstawiają się momenty stabilizujące, które wynikają zasadniczo z obciążeń pionowych oraz ciężaru własnego fundamentu i przykrywającej go warstwy gruntu.
Sprawdzenie
Sprawdzenie prowadzi się oddzielnie dla każdej decydującej krawędzi fundamentu. Wyznacza się przy tym stosunek momentu destabilizującego do momentu stabilizującego:
Wartość miarodajna wynika jako maksimum ze wszystkich rozpatrywanych kierunków.