Sprawdzenie nośności gruntu może być prowadzone w różny sposób w zależności od normy. W Eurokodzie sprawdzenie odbywa się poprzez porównanie wartości obliczeniowych oddziaływań i oporów (sprawdzenie na przebicie), podczas gdy w normach północnoamerykańskich często stosuje się dopuszczalne naprężenia gruntu. Oba podejścia opisują takie samo zachowanie nośności gruntu, jednak różnią się pod względem koncepcji bezpieczeństwa i formatu sprawdzenia.
EN 1997-1: Sprawdzenie na przebicie gruntu
Przy sprawdzeniu na przebicie gruntu według EN 1997-1 opór można określić poprzez ustalone dopuszczalne naprężenia w gruncie lub przez obliczenie oporu na przebicie z uwzględnieniem warstw gruntu i jego parametrów.
Sprawdzenie z ustaloną dopuszczalną naprężeniem gruntu
W tym rodzaju sprawdzenia porównuje się istniejące naprężenie w gruncie z określonym dopuszczalnym naprężeniem. Wartość dopuszczalnej nośności gruntu σa definiowana jest w konfiguracjach obliczeniowych geotechnicznych w dodatku „Fundamenty betonowe” w sekcji „Dopuszczalne naprężenie gruntu”.
Określenie naprężeń w fugach gruntu i momentów środkowych
Do określenia mimośrodu efektywnych pionowych obciążeń potrzebne są obliczeniowe siły poprzeczne z dodatkowymi obciążeniami fundamentowymi Vz,+add oraz wynikające momenty zginające My,+add i Mx,+add w środku stopy fundamentowej:
Określenie efektywnej powierzchni fundamentu
Przy sprawdzeniu na przebicie uwzględnia się tylko część rzeczywiście istniejącej powierzchni stopy – tę część, w której działa wynikowa siła normalna w środku.
Istniejące naprężenie w gruncie
Na tej podstawie można określić istniejące naprężenie w gruncie:
Sprawdzenie
Istniejące naprężenie w gruncie porównuje się z podanym naprężeniem:
Sprawdzenie z obliczonym oporem na przebicie (Załącznik D)
Przy sprawdzaniu na przebicie gruntu według EN 1997-1 [1] następuje porównanie między oddziaływaniami prostopadłymi do powierzchni fundamentu, a wartościami obliczeniowymi oporów. Stosuje się tu metodę obliczeniową zgodną z [1] 6.5.2.2. W załączniku D normy znajduje się przykładowe metodyczne określenie oporu na przebicie.
Określenie oporu na przebicie dla warunków skonsolidowanych
Charakterystyczną wartość oporu na przebicie można określić dla warunków skonsolidowanych według [1] załącznik D, równanie (D.2):
|
σc |
Naprężenie ze względu na kohezję |
|
σq |
Naprężenie wywołane głębokością posadowienia |
|
σγ |
Naprężenie wywołane szerokością fundamentu |
Współczynniki wytrzymałości (Nc, Nq, Nγ): Te współczynniki są obliczane z uwzględnieniem warunków gruntowych i kąta tarcia.
Współczynniki kształtu (sc, sq, sγ): Uwzględniają one geometrię fundamentu, takie jak prostokątne lub kwadratowe obrysy.
Współczynniki nachylenia powierzchni stopowych (bc, bq, bγ): Uwzględniają nachylenie powierzchni stopy fundamentowej α i są zasadniczo obliczane dla sprawdzenia na przebicie.
Współczynniki nachylenia (ic, iq, iγ): Uwzględniają wpływy nachylonych obciążeń.
Określenie oporu na przebicie dla warunków nieskonsolidowanych
W przypadku warunków nieskonsolidowanych używa się następującego wzoru:
Sprawdzenie
Wartość obliczeniowa oddziaływania na przebicie porównywana jest z wartością obliczeniową oporu na przebicie: