Podpora powierzchniowa służy do podparcia powierzchni w RFEM. W tym celu należy zdefiniować warunki podparcia ux, uy i uz oraz sprężyny ścinające vxz i vyz. Dla kierunku uz można również uwzględnić nieliniowe działanie. W połączeniu z rozszerzeniem Analiza geotechniczna można przejąć stałe sprężystości z masywu gruntowego.
Podpora powierzchniowa może być przypisana każdej powierzchni wprowadzanej w RFEM, zarówno graficznie, jak i tabelarycznie. Warunki podparcia można ustawić jako „sztywne” lub zdefiniować jako „elastyczne” poprzez wprowadzenie sztywności sprężystej.
Podpora lub sprężyny w Cu,x, Cu,y, Cu,z
Kierunek podpór lub sprężyn odnosi się do lokalnego układu współrzędnych danej powierzchni, do której przypisano podporę powierzchni. Lokalny układ współrzędnych powierzchni można wyświetlić za pomocą nawigatora Wyświetl lub menu kontekstowego.
Podparcie prostopadłe do powierzchni jest sterowane poprzez wprowadzenie Cu,z. Zapisy dla Cu,x i Cu,y opisują opór przeciwko przesunięciu płyty w kierunkach x i y.
Sprężyny ścinające Cv,xz, Cv,yz
Wprowadzenie wartości w tych polach powoduje uwzględnienie nośności ścinającej gruntu w kierunku osi powierzchni x lub y. Stała Pasternaka Cv zwykle mieści się w zakresie od 0,1 ⋅ Cu,z (niska nośność na ścinanie) do 0,5 ⋅ Cu,z (średnia nośność na ścinanie). Zazwyczaj można przyjąć Cv,xz = Cv,yz. Jeśli podparcie w uz zostało ustawione jako „sztywne” (zobacz obraz 01), to odpowiednio nie można wprowadzić wartości dla sprężyn ścinających Cv,xz i Cv,yz.
Tło teoretyczne
Tło teoretyczne „Modelu gruntu efektywnego” implementowanego w RFEM jest udokumentowane w rozdziale 4.9 Podpora powierzchni w podręczniku RFEM 5.
Wyniki dla podpór powierzchniowych
Gdy w modelu są używane podpory powierzchniowe, po obliczeniach dostępne są wyniki w postaci naprężeń kontaktowych σz, τyz i τxz. W tabeli „Powierzchnie | Naprężenia kontaktowe” podawane są również sumy sił podparcia dla całej powierzchni.