Podpora powierzchni służy do podparcia powierzchni w RFEM. W tym celu należy zdefiniować warunki podparcia ux, uy i uz oraz sprężyny ścinające vxz i vyz. Dla kierunku uz można również uwzględnić nieliniowe działanie. W połączeniu z dodatkiem Analiza Geotechniczna można przejąć stałe sprężystości z masy ziemnej.
Podpora powierzchni może być przypisana każdej powierzchni wprowadzanej w RFEM, zarówno graficznie, jak i tabelarycznie. Warunki podparcia można ustawić jako „sztywne” lub zdefiniować jako „elastyczne” poprzez wprowadzenie sztywności sprężysty.
Podparcie lub sprężyny w Cu,x, Cu,y, Cu,z
Kierunek podpór lub sprężyn odnosi się do lokalnego układu współrzędnych danej powierzchni, do której przypisano podporę powierzchni. Lokalny układ współrzędnych powierzchni można wyświetlić za pomocą nawigatora pokazywania lub menu kontekstowego.
Podparcie prostopadłe do powierzchni jest sterowane poprzez wprowadzenie Cu,z. Wprowadzenia dla Cu,x i Cu,y opisują opór przeciwko przesunięciu płyty w kierunkach x i y.
Sprężyny ścinające Cv,xz, Cv,yz
Wprowadzenie wartości w tych polach powoduje uwzględnienie nośności ścinającej gruntu w kierunku osi powierzchni x lub y. Stała Pasternaka Cv zwykle mieści się w zakresie od 0,1 ⋅ Cu,z (niska nośność ścinająca) do 0,5 ⋅ Cu,z (średnia nośność ścinająca). Zazwyczaj można przyjąć Cv,xz = Cv,yz. Jeśli podparcie w uz zostało ustawione jako „sztywne” (zobacz obraz 01), to odpowiednio nie można wprowadzić wartości dla sprężyn ścinających Cv,xz i Cv,yz.
Tło teoretyczne
Tło teoretyczne implementowanego w RFEM „Modelu Gruntu Efektywnego” jest udokumentowane w rozdziale 4.9 Podpora powierzchni w podręczniku RFEM 5.
Wyniki dla podpór powierzchniowych
Gdy w modelu są używane podpory powierzchniowe, po obliczeniach dostępne są wyniki w postaci naprężeń kontaktowych σz, τyz i τxz. W tabeli „Powierzchnie | Naprężenia kontaktowe” podawane są również sumy sił podparcia dla całej powierzchni.