Jako obciążenia uderzeniowe określane są obciążenia powstające na skutek uderzenia pojazdów itp.
Ogólne
Obciążenia uderzeniowe opisują obciążenie elementu konstrukcyjnego na skutek uderzenia pojazdu. Uderzenie jest traktowane jako przypadek ekstremalny i dlatego nie stanowi obciążenia stałego.
Przepisy
Kiedy i w jakiej wielkości muszą być przyjmowane obciążenia uderzeniowe, jest na przykład uregulowane w normie EN 1991-1-7.
Zagrożone elementy konstrukcyjne
W budownictwie należy przyjmować obciążenia uderzeniowe dla
- parkingów wielopoziomowych
- budowli, po których dozwolony jest ruch pojazdów lub wózków widłowych
- budowli przylegających bezpośrednio do ruchu drogowego (filary mostowe itp.)
- budowli przylegających bezpośrednio do ruchu kolejowego
- budowli z platformami lądowania dla helikopterów
Założenia obciążeniowe
Aby możliwie realistycznie odwzorować obciążenie w statyce, obciążenie uderzeniowe przyjmuje się na wysokości 1,25 m dla ciężarówki i 0,5 m dla samochodu osobowego nad powierzchnią jezdni. Powierzchnia uderzenia wynosi maksymalnie 0,5 m x 0,2 m.
Wielkość obciążenia określa się na podstawie tabel z normy EN 1991-1-7 i jest zależna od kierunku uderzenia (w kierunku jazdy lub prostopadle do kierunku jazdy) oraz średniej prędkości ruchu sąsiadującego. Na przykład ruch drogowy poza terenem zabudowanym jest szybszy niż w garażach, dlatego poza terenem zabudowanym muszą być przyjmowane wyższe obciążenia uderzeniowe.
Dla uderzeń wózków widłowych, helikopterów, pojazdów szynowych i ruchu statków obowiązują inne założenia obciążeniowe. Również można je znaleźć w normie EN 1991-1-7.