Reakcje podporowe i ugięcie

W przypadku prętów lub zestawów prętów z aktywowanymi właściwościami wymiarowania, w oknie dialogowym edycji znajduje się dodatkowa zakładka Podpory wymiarowania i ugięcie. Zdefiniuj tutaj warunki brzegowe dla sprawdzania użytkowalności wymiarowania aluminium.

Ustawienia do sprawdzenia ugięcia powierzchni można określić w zakładce Ugięcie okna dialogowego edycji powierzchni.

Pręty

Okno dialogowe "Edytuj słup", zakładka "Ugięcie i podpory obliczeniowe"

Podpory wymiarowania

Podpory wymiarowania umożliwiają segmentację pręta lub zestawu prętów dla sprawdzenia ugięcia. Przypisanie podporów wymiarowania jest możliwe poprzez tabelę dla wszystkich węzłów pośrednich obiektu. Rozpoznawane są zarówno węzły typu 'Węzeł na pręcie', jak i standardowe węzły między prętami zestawu prętowego.

Wybierz typ podpory wymiarowania z listy lub utwórz nowy za pomocą przycisku . Przycisk pozwala edytować wybrany typ podpory wymiarowania. Przycisk umożliwia graficzny wybór już istniejącej podpory wymiarowania z modelu.

Dla wymiarowania aluminium można użyć podpory wymiarowania typu 'Ogólny'. Inne sprawdzenia – takie jak lokalne wprowadzenie obciążenia – nie są obecnie dostępne zgodnie z normami EN 1999-1-1, ADM 2020 oraz GB 50429. W związku z tym dane dotyczące szerokości lub głębokości podpór nie są istotne dla wymiarowania aluminium według tych norm.

Okno dialogowe "Edytuj podporę obliczeniową", typ "Ogólny"

Sprawdzenie pod kątem pokrycia można przeprowadzić zgodnie z CSA S157-17, 12.3. Aby to sprawdzić, wybierz typ podpory wymiarowania 'Aluminium'.

Okno dialogowe 'Edytuj podpory obliczeniowe', typ 'Auminiumowy'

Za pomocą 'Szerokości podpory' n definiujesz długość wprowadzenia obciążenia. Natomiast 'Głębokość podpory' d nie ma wpływu na dowód. "Podpora" nie jest właściwie podporą, lecz opisem parametrów geometrycznych dla uwzględnienia obciążenia.

Określ działanie podpory za pomocą listy 'Podpora od krawędzi'. Parametry +z i -z odnoszą się do orientacji lokalnej osi z pręta. Jeśli obciążenie działa na górnym brzegu belki i lokalna oś z kieruje się ku dołowi, wybierz opcję '-z/-oś'. W ten sposób obciążenie jest przyjmowane jako ściskające dla profilu. Dla opcji '+z/-oś' byłoby to obciążenie rozciągające, ponieważ obciążenie działałoby na dolnym brzegu.

Jeśli istnieje 'Podpora końcowa', zaznacz odpowiednie pole kontrolne i zdefiniuj odległość e między środkiem podpory a końcem belki. Jeśli pole kontrolne jest wyłączone, odległość e jest traktowana jako nieskończona.

Jeśli nie chcesz uwzględniać podpory wymiarowania do segmentacji, wyłącz opcję 'Aktywny dla wymiarowania ugięcia'.

Sprawdzenie ugięcia

Segmenty i długości referencyjne

W prawym oknie dialogowym zakładki Wymiarowanie podpór i ugięcie wymienione są segmenty wynikające z przypisania podpór wymiarowania dla odpowiednich kierunków dowodu ugięcia. Dla każdego punktu dowodowego w segmencie wyświetlana długość L_c jest stosowana jako długość odniesienia do obliczenia wartości granicznej. Jeśli chcesz zmienić automatycznie określone długości referencyjne, zaznacz pole kontrolne 'Ręczne długości'. Wartości można wtedy edytować. Te ręcznie ustawione długości nie są automatycznie dostosowywane, jeśli później zmienisz długość pręta w modelu.

Wartości graniczne dla belki i wspornika

Wartości graniczne dla ugięcia dla belek zamocowanych z obu stron i wsporników są zarządzane w Konfiguracje użytkowalności. Odpowiednia wartość graniczna jest stosowana w zależności od rozkładu podpór wymiarowania dla dowodu każdego segmentu: Segment z podporami wymiarowania po obu stronach lub bez podpory wymiarowania jest uznawany za segment typu Belka, segment z jedną podporą wymiarowania z jednej strony jako Wspornik.

Kierunek dowodu

Określ 'Kierunek dowodu', który wynik ugięcia ma być sprawdzany. Lista oferuje lokalne osie y i z, wynikające ugięcie oraz lokalne osie pomocnicze y' i z' jako opcje do wyboru. Segmenty poniżej zostaną odpowiednio dostosowane.

Odniesienie przesunięcia

Za pomocą opcji z listy 'Odniesienie przesunięcia' możesz wpłynąć na wartości ugięcia dla dowodu:

• System nieodkształcony: Lokalne wartości odkształcenia u_y i u_z są bezpośrednio przejmowane z wyników.
• Końce zdeformowanych segmentów: Wartości ugięcia są korygowane o wartości odkształceń początkowych i końcowych węzłów, aby tylko lokalne ugięcia były sprawdzane.

Wstępne wygięcie

Możesz uwzględnić nadwyżkę, która ma być rozważana jako 'Wstępne wygięcie', dla dowodu każdego segmentu i tym samym zredukować wartość ugięcia. Nadwyżka ta jest stosowana jako forma jednolamelarna dla segmentów belkowych lub liniowa dla segmentów wspornikowych. Podaj wstępne wygięcie w_c,z lub w_c,y jako wartość dodatnią, jeśli jest ona przeciwnie rozwojem do lokalnej osi pręta z lub y. Dla dowodu w kierunku wynikającym, następuje przeliczenie składowych nadwyżki na kierunek wynikowy.

Powierzchnie

W przypadku wymiarowania Powierzchni w stanie granicznym nośności badane są naprężenia porównawcze. Dowody bazują na właściwościach materiału i grubościach powierzchni. Natomiast dla sprawdzenia użytkowalności wymagane są szczegółowe dane dotyczące powierzchni. Można je wprowadzić w zakładce Ugięcie okna dialogowego 'Edycja powierzchni'.

Okno dialogowe "Edytuj powierzchnię", zakładka "Ugięcie"

Typ powierzchni

Ustal typ powierzchni, aby określić, które wartości graniczne ugięcia będą stosowane do dowodu. Lista oferuje dwie opcje do wyboru:

• Podwójnie zamocowane
• Wspornik

Wartości graniczne są zapisywane w oknie dialogowym Konfiguracje użytkowalności dla różnych sytuacji wymiarowych powierzchni z pojedynczym lub podwójnym zamocowaniem.

Odniesienie przesunięcia

Odniesienie przesunięcia kontroluje, który model odniesienia służy do dowodu deformacji. Lista zawiera trzy możliwości wyboru:

• Zdeformowana płaszczyzna odniesienia zdefiniowana przez użytkownika: Jeśli podpory mają bardzo różne przesunięcia, zaleca się podanie przechylonej płaszczyzny odniesienia dla sprawdzanej deformacji u_z. Zdefiniuj płaszczyznę w sekcji 'Płaszczyzna odniesienia zdefiniowana przez użytkownika' za pomocą trzech punktów nieodkształconego systemu. RFEM oblicza deformację trzech punktów definicji, ustawia płaszczyznę odniesienia przez te przesunięte punkty i wykorzystuje maksymalną odniesioną deformację u_z do dowodu.

Zdeformowana płaszczyzna odniesienia dla odniesienia przemieszczeń

• Płaszczyzna równoległa w miejscu minimalnie zdeformowanego węzła: Opcja ta jest zalecana w przypadku podatnego zamocowania powierzchni. Maksymalna deformacja u_z jest odnoszona do płaszczyzny odniesienia równoległej do nieodkształconego systemu, którą RFEM ustawia przez węzeł z najmniejszą wartością przesunięcia u_z,min.

Równoległa powierzchnia przechodząca przez węzły minimalnie odkształcone dla odniesienia przemieszczeń

• System nieodkształcony: Lokalne deformacje u_z są bezpośrednio przejmowane z wyników i używane w dowodzie.

Długość referencyjna i typ definicji

Wartość graniczna ugięcia zależy od długości referencyjnej L_z. W opcjach typu definicji 'Według maksymalnej linii ograniczenia' i 'Według minimalnej linii ograniczenia' (ustawienie domyślne) RFEM oblicza długość najdłuższego i najkrótszego brzegu z geometrii powierzchni i ustawia długość referencyjną automatycznie. Jeśli chcesz zdefiniować długość odniesienia, wybierz w liście opcję 'Ręcznie' i wprowadź wartość.

Minimalne i maksymalne linie graniczne powierzchni