Dodatkowe wyniki pręta

Kategoria nawigatora Dodatkowe wyniki prętów umożliwia graficzną prezentację postaci własnych prętów i zbiorów prętów. Postaci własne nie są wyświetlane w tabelach.

Dodatkowe wyniki pręta – postać drgań

Postaci własne

Gdy do obliczenia momentu krytycznego M_cr lub współczynnika krytycznego obciążenia α_crit używana jest metoda własnościowa weryfikacji wyboczeniowej, jako wynik dostępna jest również odpowiednia postać własna.

Postaci własne mogą być przedstawiane w zależności od różnych kryteriów:

• Według wybranego weryfikacji

Postać własna jest wyświetlana specjalnie dla weryfikacji, która jest zaznaczona w tabeli wyników. W tym przypadku weryfikacja zawsze odnosi się do konkretnego pręta lub zbioru prętów. W oknie roboczym wyświetlana jest postać własna tego obiektu dla sytuacji obciążenia użytej w konkretnej weryfikacji. Ta opcja jest odpowiednia do kontrolowania wybranego weryfikacji.

• Według istotnej weryfikacji

Postaci własne są wyświetlane dla wszystkich obiektów, które są decydujące dla weryfikacji stateczności. Na grafice są prezentowane różne postaci własne obok siebie, mimo że mogą występować niezależnie od siebie lub opierać się na różnych sytuacjach obciążenia. Ta opcja jest szczególnie użyteczna w połączeniu z Widoczności do dokumentacji wyników, gdy prezentowane są postaci własne widocznych obiektów.

• Według indywidualnej LK

Postaci własne są wyświetlane dla wszystkich obiektów, które odnoszą się do konkretnej kombinacji obciążeń – niezależnie od tego, czy ta LK jest decydująca dla weryfikacji. Ustaw kombinację obciążeń za pomocą listy obciążeń na pasku narzędzi. Ta opcja jest odpowiednia do kontroli sensowności zdefiniowanych warunków brzegowych i podpór węzłowych.

Skalowanie postaci własnych

W dolnej sekcji nawigatora można wybrać, jak bezjednostkowe wartości liczbowe postaci własnych powinny być skalowane do odniesienia 1. Ta metoda nazywana jest również "normalizacją".

• |u| = 1

Wartość wektora postaci własnej jest skalowana do 1. Brane jest pod uwagę maksymalne przemieszczenie |u|.

• max {u_X; u_Y; u_Z; φ_X; φ_Y; φ_Z} = 1

To podejście uwzględnia cały wektor własny, w tym składowe obrotowe. Poszukiwane jest maksimum jako odniesienie i ten udział jest następnie ustawiany na 1.