Dodatkowe wyniki prętów

Kategoria nawigatora Dodatkowe wyniki dla prętów umożliwia graficzne przedstawienie postaci drgań własnych prętów i zbiorów prętów. Postacie drgań własnych nie są wyświetlane w tabelach.

Dodatkowe wyniki pręta – postać drgań

Postacie drgań własnych

Jeśli do obliczenia momentu krytycznego M_cr lub krytycznego współczynnika obciążenia α_crit w obliczeniach zwichrzenia stosowana jest Metoda wartości własnych, odpowiadająca jej postać drgań własnych jest również dostępna graficznie.

Postacie drgań własnych można wyświetlać w odniesieniu do różnych kryteriów:

• Według wybranego obliczenia

Postać drgań własnych jest wyświetlana specjalnie dla obliczenia wybranego w tabeli wyników. Obliczenie to odnosi się w tym przypadku zawsze do jednego pręta lub zbioru prętów. W oknie roboczym wyświetlana jest postać drgań własnych tego obiektu dla sytuacji obciążenia użytej w konkretnym obliczeniu. Opcja ta jest odpowiednia do ukierunkowanego sprawdzania określonego obliczenia.

• Według obliczenia miarodajnego

Dla wszystkich obiektów wyświetlane są postacie drgań własnych, które są miarodajne dla danego obliczenia stateczności. Na grafice przedstawianych jest zatem kilka postaci drgań własnych obok siebie, mimo że mogą one występować niezależnie od siebie lub opierać się na różnych sytuacjach obciążenia. Opcja ta jest szczególnie odpowiednia w połączeniu z Widocznościami do dokumentacji wyników, gdy wyświetlane są postacie drgań własnych widocznych obiektów.

• Według indywidualnej KO

Dla wszystkich obiektów wyświetlane są postacie drgań własnych, które obowiązują dla określonej kombinacji obciążeń – niezależnie od tego, czy ta KO jest miarodajna dla obliczenia. Kombinację obciążeń można ustawić za pomocą listy obciążeń na pasku narzędzi. Opcja ta służy do kontroli wiarygodności zdefiniowanych warunków brzegowych i podpór węzłowych.

Skalowanie postaci drgań własnych

W dolnej części nawigatora można wybrać sposób skalowania bezwymiarowych wartości liczbowych postaci drgań własnych do długości odniesienia 1. Metoda ta nazywana jest również "normalizacją".

• |u| = 1

Wartość wektora postaci drgań własnych jest skalowana do 1. Uwzględniane jest przy tym maksymalne całkowite przemieszczenie |u|.

• max {u_X; u_Y; u_Z; φ_X; φ_Y; φ_Z} = 1

Podejście to uwzględnia cały wektor własny, włącznie ze składowymi rotacji. Jako wartość odniesienia wyznaczane jest maksimum, a następnie ta składowa ustawiana jest na 1.