W zakładce Stan graniczny użytkowalności w oknie dialogowym 'Konfiguracja stanu granicznego użytkowalności' można zdefiniować wartości graniczne dotyczące deformacji prętów i zbiorów prętów.
'Parametr obliczeniowy' podzielono na kategorie. Różnią się one w zależności od normy projektowej.
Wartość graniczna stanu granicznego użytkowalności
Istnieją różne typy sytuacji obliczeniowych dla sprawdzenia stanu granicznego użytkowalności (patrz rozdział Sytuacje obliczeniowe podręcznika RFEM). Na przykład przy sprawdzaniu według EN 1995-1-1 rozróżnia się kombinację charakterystyczną i dwie quasi-stałe. Dla NDS wstępnie zdefiniowano cztery typy: Pierwszy stan graniczny ma charakter ogólny i dotyczy wszystkich kombinacji obciążeń. Pozostałe trzy typy bazują na normie IBC [1]. Dla każdego typu kombinacji można zdefiniować określone wartości graniczne ugięć, obowiązujące w poszczególnych kierunkach osi pręta.
Wartości graniczne deformacji odnoszą się generalnie do długości elementów konstrukcyjnych: Im dłuższy pręt, tym większe dopuszczalne ugięcia. Z listy obok 'Typu definicji' można wybrać sposób zdefiniowania wartości granicznej.
- Względna wartość: Wartość graniczna definiowana jest w odniesieniu do długości pręta lub zbioru prętów.
- Bezwzględna wartość: Bezpośrednio definiowana jest wartość maksymalnego ugięcia.
- Suma względnej i bezwzględnej wartości: Wartość graniczna stanowi sumę wartości względnej i bezwzględnej.
- Min. z względnej i bezwzględnej wartości: Jako wartość graniczną przyjmuje się mniejszą z wartości: względną lub bezwzględną.
- Maks. z względnej i bezwzględnej wartości: Jako wartość graniczną przyjmuje się większą z wartości: względną lub bezwzględną.
W zależności od podparcia elementu – obustronnie podparta 'belka' czy jednostronnie podparta 'belka wspornikowa' – zazwyczaj stosuje się różne wartości graniczne ugięcia. Typ segmentu jest automatycznie określany na podstawie przypisanych podpór obliczeniowych: Segment z podporami obliczeniowymi po obu stronach lub bez podpory obliczeniowej klasyfikowany jest jako belka, segment z podporą obliczeniową po jednej stronie – jako belka wspornikowa. Podpory obliczeniowe można zdefiniować w zakładce Podpory obliczeniowe i ugięcie prętów i zbiorów prętów.
W razie potrzeby można dostosować wstępnie ustawione wartości graniczne dla analizy deformacji obiektów.
Jeżeli w analizie deformacji ma zostać uwzględnione wstępne ugięcie odwrotne (wstępna deformacja elementu podczas montażu), krzywiznę tę można zdefiniować we właściwościach pręta lub zbioru prętów (patrz rozdział Podpory obliczeniowe i ugięcie). Można tam również określić, czy maksymalne przemieszczenia odnoszą się do przemieszczonych końców segmentu, czy do nieodkształconego układu początkowego.
Drganie (dla EN, NTC)
Kategoria 'Drganie' umożliwia łatwą weryfikację deformacji w analizie drgań w odniesieniu do amplitudy drgań. W tej analizie uwzględniane są wszystkie sytuacje obliczeniowe, którym w tabeli Sytuacje obliczeniowe przypisano typ SGU - Drganie. Zakłada się, że są to odpowiednie kombinacje obciążeń lub kombinacje wyników, które zawierają maksymalne wartości amplitud drgań w postaci ugięć. Są one porównywane z wartością graniczną dla danego kierunku osi.
