W zakładce Powierzchnie okna dialogowego 'Konfiguracja stanu granicznego użytkowalności' można określić wartości graniczne odnoszące się do deformacji powierzchni.
Podobnie jak dla prętów, istnieją różne typy sytuacji obliczeniowych dla sprawdzeń stanu granicznego użytkowalności, które różnią się w zależności od normy projektowej. Dla każdego typu kombinacji można zdefiniować specyficzne wartości graniczne ugięć. Są one odniesione do długości elementów.
Lista obok 'Typu definicji' zawiera kilka opcji wyboru formy, w jakiej może zostać zdefiniowana wartość graniczna (patrz rysunek Określanie odniesienia deformacji):
- Wartość względna: Wartość graniczna jest definiowana w odniesieniu do długości powierzchni.
- Wartość bezwzględna: Wartość maksymalnego ugięcia jest określana bezpośrednio.
- Suma wartości względnej i bezwzględnej: Wartość graniczna składa się z wartości względnej i wartości bezwzględnej.
- Min. wartości względnej i bezwzględnej: Jako wartość graniczna przyjmowana jest mniejsza z wartości: względnej lub bezwzględnej.
- Maks. wartości względnej i bezwzględnej: Jako wartość graniczna przyjmowana jest większa z wartości: względnej lub bezwzględnej.
W zależności od podparcia elementu – powierzchnia podparta obustronnie lub wspornik podparty jednostronnie – zazwyczaj istotne są różne wartości graniczne ugięcia. To podparcie, jako 'Typ powierzchni', należy zdefiniować we właściwościach powierzchni lub zestawu powierzchni w zakładce Ugięcie. Tam można również określić, czy maksymalne przemieszczenia odnoszą się do układu nieodkształconego, odkształconej płaszczyzny odniesienia czy powierzchni równoległej, a także wskazać, jak ma zostać wyznaczona długość odniesienia.
W razie potrzeby należy dostosować wstępnie ustawione wartości graniczne dla analizy deformacji obiektów.