W zakładce Powierzchnie w oknie dialogowym 'Konfiguracja stanu granicznego użytkowalności' można zdefiniować wartości graniczne obowiązujące dla deformacji powierzchni.
Podobnie jak w przypadku prętów, istnieją różne typy sytuacji obliczeniowych dla sprawdzeń stanu granicznego użytkowalności, które różnią się w zależności od normy projektowej. Dla każdego typu kombinacji można zdefiniować określone wartości graniczne ugięć. Są one odnoszone do długości elementów.
Lista obok 'Typu definicji' zawiera kilka opcji wyboru formy, w jakiej można zdefiniować wartość graniczną (patrz rysunek Określanie odniesienia deformacji):
- Wartość względna: Wartość graniczna definiowana jest w odniesieniu do długości powierzchni.
- Wartość bezwzględna: Wartość maksymalnego ugięcia jest określana bezpośrednio.
- Suma wartości względnej i bezwzględnej: Wartość graniczna jest sumą wartości względnej i bezwzględnej.
- Min. z wartości względnej i bezwzględnej: Jako wartość graniczna przyjmowana jest mniejsza z wartości: względnej lub bezwzględnej.
- Maks. z wartości względnej i bezwzględnej: Jako wartość graniczna przyjmowana jest większa z wartości: względnej lub bezwzględnej.
W zależności od podparcia elementu – powierzchnia podparta obustronnie lub wspornikowa podparta jednostronnie – z reguły istotne są różne wartości graniczne ugięcia. To podparcie, jako 'Typ powierzchni', należy zdefiniować we właściwościach powierzchni lub zestawu powierzchni w zakładce Ugięcie. Można tam również określić, czy maksymalne przemieszczenia odnoszą się do układu nieodkształconego, odkształconej płaszczyzny odniesienia czy powierzchni równoległej, a także podać sposób określenia długości odniesienia. W przypadku podpór podatnych, takich jak belki stropowe, analizę deformacji można przeprowadzić za pomocą belki wynikowej (patrz rozdział Podpora obliczeniowa i ugięcie).
W razie potrzeby można dostosować domyślne wartości graniczne dla analiz deformacji obiektów.