W zakładce Powierzchnie w oknie dialogowym 'Konfiguracja stanu granicznego użytkowalności' można określić wartości graniczne, które mają zastosowanie do deformacji powierzchni.
Podobnie jak w przypadku prętów, istnieją różne typy sytuacji obliczeniowych dla sprawdzeń stanu granicznego użytkowalności, które różnią się w zależności od normy projektowej. Dla każdego typu kombinacji można zdefiniować określone wartości graniczne ugięć. Są one odnoszone do długości elementów konstrukcyjnych.
Lista obok 'Typu definicji' zawiera kilka opcji wyboru, w jakiej formie można zdefiniować wartość graniczną (patrz rysunek Określanie odniesienia deformacji):
- Wartość względna: Wartość graniczna jest definiowana w odniesieniu do długości powierzchni.
- Wartość bezwzględna: Wartość maksymalnego ugięcia jest definiowana bezpośrednio.
- Suma wartości względnej i bezwzględnej: Wartość graniczna składa się z wartości względnej i bezwzględnej.
- Min. z wartości względnej i bezwzględnej: Jako wartość graniczną przyjmuje się mniejszą wartość spośród wartości względnej i bezwzględnej.
- Maks. z wartości względnej i bezwzględnej: Jako wartość graniczną przyjmuje się większą wartość spośród wartości względnej i bezwzględnej.
W zależności od podparcia elementu konstrukcyjnego – powierzchnia podparta dwustronnie lub powierzchnia wspornikowa podparta jednostronnie – z reguły mają zastosowanie różne wartości graniczne ugięcia. To podparcie jako 'Typ powierzchni' należy zdefiniować we właściwościach powierzchni lub zestawu powierzchni w zakładce Ugięcie. Można tam również określić, czy maksymalne przemieszczenia odnoszą się do układu nieodkształconego, do odkształconej płaszczyzny odniesienia czy do powierzchni równoległej, a także sposób wyznaczania długości odniesienia.
W razie potrzeby należy dostosować wstępnie ustawione wartości graniczne dla analizy deformacji obiektów.