Bryła

Za pomocą brył opisywana jest geometria obiektów przestrzennych. Podczas generowania siatki ES na bryłach tworzone są elementy 3D. Za pomocą brył można również odwzorowywać właściwości ortotropowe i charakterystyki styku lub przeprowadzać analizy dla modeli gazowych.

Okno dialogowe "Nowa bryła"

Z reguły 'powierzchnie graniczne' bryły należy definiować z typem sztywności Bez grubości (patrz rozdział Powierzchnie). Jeśli jednak w modelu odwzorowującym kontakt między dwiema powierzchniami nie przylega żadna inna bryła, obu powierzchniom kontaktu należy nadać sztywność.

Podstawowe

Zakładka Podstawowe zarządza elementarnymi parametrami bryły.

Typ bryły

Typ bryły steruje sposobem przejmowania sił wewnętrznych lub właściwościami obowiązującymi dla bryły. Na liście dostępne są różne typy do wyboru.

Wybór typu bryły

Standardowy

Model standardowy przedstawia obiekt 3D o właściwościach bryłowych materiału jednorodnego i izotropowego. Powierzchnie graniczne powinny być zatem definiowane z typem sztywności 'Bez grubości'.

Jeśli bryła wykazuje właściwości ortotropowe, sztywności są również wyprowadzane z parametrów materiałowych. Sprężyste sztywności trójwymiarowego modelu materiałowego można zdefiniować w zakładce Ortotropowy - liniowo sprężysty (Bryła) okna dialogowego materiału.

Gaz

Ten typ umożliwia odwzorowanie brył, które wykazują właściwości gazu doskonałego, takich jak poduszki powietrzne, zbiorniki ciśnieniowe lub szyby zespolone. Właściwości ciśnieniowe i temperaturowe gazu można przypisać lub zdefiniować na nowo w zakładce 'Gaz' (patrz rozdział Objętość gazu).

Właściwości ciśnienia i temperatury bryły gazowej

Kontakt

Ten typ bryły nadaje się do modelowania kontaktu między dwiema powierzchniami. Charakterystyki styku można zdefiniować w zakładce 'Bryła kontaktowa'.

Właściwości kontaktowe bryły

Wybierz typ bryły kontaktowej z listy lub utwórz nowy kontakt z odpowiednimi właściwościami (patrz rozdział Bryła kontaktowa).

Jeśli geometria na to pozwala, wstępnie ustawione są dwie przeciwległe powierzchnie kontaktu. Można zmienić '1. powierzchnię' za pomocą listy lub określić graficznie przyciskiem . Jako '2. powierzchnię' program RFEM automatycznie określa powierzchnię bryły, która jest równoległa do pierwszej powierzchni.

Otwór

Za pomocą tego typu bryły można tworzyć wycięcia lub otwory na sworznie itp. Typ ten nadaje się również do modelowania wykopu budowlanego dla rozwiązania specjalnego Analiza geotechniczna.

Przecięcie

Jeśli przecinają się dwie bryły, można utworzyć przecięcie, przypisując jednej z tych brył typ 'Przecięcie'. Po zapytaniu program RFEM generuje linie przecięcia i przecięcie. W nawigatorze komponenty (drugiej) bryły 'Standardowej' są dodawane jako obiekty wygenerowane.

Bryła z wygenerowanymi składowymi przecięcia

Podłoże

Ten typ bryły jest używany dla rozwiązania specjalnego Analiza geotechniczna.

Materiał

Wybierz odpowiedni typ z listy istniejących materiałów lub zdefiniuj nowy materiał (patrz rozdział Materiały).

Zagęszczenie siatki

Rozmiar oczek siatki ES można dostosować do geometrii bryły (patrz rozdział Zagęszczenia siatki bryłowej). Jest on tym samym niezależny od ogólnych ustawień siatki.

Opcje zagęszczenia siatki dla bryły

W zakładce 'Zagęszczenie siatki' można wybrać lub zdefiniować na nowo zagęszczenie siatki bryłowej. Alternatywnie, w sekcji 'Siatka warstwowa' można zlecić podział ES bryły poprzez warstwy, które mają być utworzone między dwiema równoległymi, przeciwległymi powierzchniami. Funkcja ta została pokrótce przedstawiona w filmie.

Kierunek specyficzny

Każda bryła posiada lokalny układ współrzędnych. Z reguły jest on zorientowany równolegle do osi globalnych. Układ współrzędnych można jednak również zdefiniować indywidualnie.

Specyficzny kierunek osi bryły

Lista w sekcji 'Typ kierunku' oferuje różne możliwości dostosowania orientacji osi bryły:

• Obrotowy za pomocą 3 kątów: Obrót osi xyz o kąty α_X', α_Y' i α_Z' w odniesieniu do osi globalnych
• Skierowany do węzła: Zorientowanie '1. osi' (oś x) i '2. osi' (oś y) odpowiednio na węzeł
• Równoległy do dwóch węzłów: Zorientowanie '1. osi' (opcja wyboru) równolegle do dwóch węzłów i '2. osi' (opcja wyboru) na węzeł
• Równoległy do LUW linii: Zorientowanie osi x równolegle do osi x linii
• Równoległy do LUW pręta: Zorientowanie osi x równolegle do osi x pręta
• Równoległy do LUW powierzchni granicznej: Zorientowanie osi x równolegle do osi x powierzchni granicznej

Obiekty odniesienia można określić graficznie za pomocą przycisku .

Układ osi jest również używany do prezentacji wyników.

Macierz sztywności

Ta funkcja jest jeszcze w przygotowaniu. Pole wyboru ma umożliwić ręczne zdefiniowanie macierzy sztywności bryły w odpowiedniej zakładce.

Obiekty zintegrowane

Jeżeli obiekt znajduje się wewnątrz bryły, ale nie został użyty do definicji bryły, nie jest automatycznie częścią bryły. Należy go zintegrować ręcznie, aby istniało połączenie z bryłą.

Obiekty zintegrowane z bryłą

Wprowadź numery zintegrowanych węzłów, linii i powierzchni lub użyj przycisku , aby graficznie określić obiekty. Jeśli dodajesz obiekt w sekcji 'Zintegrowane obiekty dla siatki zależnej', obowiązują dla niego ustawienia siatki ES dla bryły. Jeśli chcesz zastosować dla obiektu specyficzne ustawienia siatki ES (na przykład dla pala wierconego w masywie gruntowym), wprowadź numer w sekcji 'Zintegrowane obiekty dla siatki niezależnej'. W ten sposób dla obiektu obowiązują własne ustawienia – niezależnie od ustawienia globalnego opcji 'Preferuj niezależną siatkę' w oknie dialogowym Ustawienia siatki ES.

Dezaktywuj dla obliczeń

Pole wyboru umożliwia pominięcie bryły w obliczeniach, na przykład w celu symulacji faz budowy lub zbadania wariantu modelowania. Sztywność, właściwości i obciążenia bryły nie są w tym przypadku uwzględniane.

Informacje | Analityczne

Ta sekcja zawiera przegląd ważnych właściwości bryły, takich jak powierzchnia, objętość i masa oraz położenie środka ciężkości.