W rejestrze Ustawienia i opcje można dostosować wartość przyspieszenia ziemskiego, tolerancje geometryczne obiektów oraz orientację osi, a także wprowadzić ustawienia dotyczące automatycznego łączenia obiektów i określania kosztów.
Ustawienia
W tej sekcji można sprawdzić wartość 'Przyspieszenia grawitacyjnego' g. Jest ona używana do wyznaczania ciężaru własnego prętów i powierzchni, do przeliczania mas („stała przeliczeniowa masy") oraz do analiz dynamicznych. Domyślnie ustawiona jest wartość przybliżona 10.00 m/s2, którą w razie potrzeby można dostosować.
'Nachylenie do północy' opisuje położenie modelu względem głównego kierunku świata. Domyślnie ustawiona jest orientacja północna 0°, co odpowiada orientacji północnej wzdłuż globalnej osi X. Jeśli chcesz zmienić orientację modelu, zaznacz pole wyboru i wprowadź kąt Φ.
Tolerancje modelu
Podczas modelowania lub importowania danych z programu CAD mogą wystąpić niewielkie różnice geometryczne w obiektach modelu. RFEM automatycznie usuwa te niezgodności, gdy określone odstępy zostaną przekroczone. W ten sposób bardzo blisko położone węzły są scalane, linie lub pręty znajdujące się poza płaszczyznami są integrowane w powierzchnie, a minimalnie nachylone linie i pręty są klasyfikowane jako pionowe.
Domyślne tolerancje są odpowiednie dla większości modeli. Przy małych wymiarach modelu może być konieczne odpowiednie dostosowanie tolerancji.
Opcje
Opcje w tej sekcji określają, czy w modelu stosowane są tzw. „pręty reprezentatywne" dla prętów i zbiorów prętów czy „komórki powierzchni".
Jeśli pola wyboru 'Reprezentatywne pręty' i 'Reprezentatywne zbiory prętów' są aktywne, w oknie dialogowym dostępne są dodatkowe rejestry Reprezentatywne pręty i Reprezentatywne zbiory prętów. Jeśli pole wyboru 'Komórki powierzchni' jest zaznaczone, program automatycznie rozpoznaje zamknięte częściowe obszary powierzchni. Ten typ obiektu jest opisany w rozdziale Komórki powierzchni.
Lista 'Włącz regułowy generator sprzężeń' otwiera możliwość użycia generatora do sprzęgania niepołączonych obiektów modelu. Ta funkcja jest opisana w rozdziale Regułowy generator sprzężeń. Przyciskiem
można utworzyć nowy generator, a przyciskiem
edytować wpis wybrany na liście.
Globalne osie XYZ
Ta sekcja określa orientację globalnej osi Z. W aplikacjach CAD oś Z zwykle jest skierowana do góry, w programach do analizy konstrukcyjnej – w dół. Nie ma to znaczenia dla obliczeń.
Jeśli oś Z jest skierowana do góry, przy funkcji 'Aktywny ciężar własny' w przypadku obciążenia (patrz rozdział Przypadki obciążenia ) automatycznie przyjmowany jest współczynnik -1.0 w kierunku Z.
Lokalne osie xyz
W normach nazwy osi prętów są uregulowane różnie. Można tu określić, jak ustawione są główne osie pręta z lub y oraz oś powierzchni z, aby dostosować lokalne układy osi do konwencji regionalnych.
Położenie lokalnych osi prętów i powierzchni jest zilustrowane na grafikach w tej sekcji.
Położenie środka ścinania
Za pomocą dwóch pól wyboru można określić, jaki wpływ ma środek ścinania w obliczeniach z sześcioma stopniami swobody. W wersjach poprzednich domyślnie zakładano położenie środka ścinania 'W środku ciężkości', tak że nie mogło powstać skręcanie planowe wynikające z geometrii profilu. Opcja 'Poza środkiem ciężkości' umożliwia teraz realistyczne odwzorowanie zachowania skrętnego przekrojów niesymetrycznych.
Szacowanie kosztów / emisji CO2
Określenie kosztów i emisji CO2 modelu odbywa się na podstawie elementów prętowych, powierzchniowych i bryłowych modelu. Służy do tego metoda, jaka jest stosowana również w praktyce przy kalkulacji kosztów całkowitych budynku. Model jest przy tym dzielony na jednostki, takie jak strop piwnicy, ściana zewnętrzna czy podciąg. Dla tych jednostek opracowuje się specyficzne koszty jednostkowe, które obejmują wszystkie ujmowane koszty (cena za powierzchnię, cena za długość, cena za ciężar). Masy poszczególnych jednostek (ciężar, bryła, powierzchnia) mnoży się następnie przez odpowiednie koszty jednostkowe. W ten sposób otrzymuje się koszty częściowe dla każdej jednostki. Suma wszystkich kosztów częściowych daje koszty całkowite modelu. Szacowanie emisji CO2 opiera się na tym samym podejściu.
Określ symbol waluty kosztów. Koszty jednostkowe można następnie zdefiniować przy Materiałach i obiektach.
Współczynniki dostosowawcze umożliwiają globalne skalowanie kosztów i emisji CO2 modelu. Może to być pomocne przy dostosowaniach kosztów w trakcie realizacji projektu.