Przypadki obciążeń

Obciążenia z określonego oddziaływania są przypisywane do przypadku obciążenia (PO). Przypadkami obciążeń są na przykład ciężar własny, śnieg lub obciążenie użytkowe.

Okno dialogowe "Przypadki obciążeń i kombinacje", zakładka "Przypadki obciążeń"

Lista

'Lista' zarządza wszystkimi przypadkami obciążeń modelu. W tabeli Przyciski dla 'Listy' typów obiektów opisano funkcje, za pomocą których można tworzyć nowe obiekty listy, kopiować je lub usuwać.

Nr / Pod Nr / Nazwa przypadku obciążenia

Liczba nowego przypadku obciążenia jest ustawiona domyślnie. Skorzystaj z tabeli, jeśli chcesz przewidzieć luki w numeracji na późniejsze uzupełnienia.

Podnumer jest istotny przede wszystkim dla automatycznych imperfekcji oraz metody obciążeń zastępczych (w przygotowaniu). Podprzypadki obciążeń przypadku obciążenia są zazwyczaj generowane przez program.

W polu Nazwa przypadku obciążenia możesz wpisać oznaczenie lub wybrać pozycję z listy, aby oznaczyć przypadek obciążenia.

1. banner.tip

Do obliczenia

Pole wyboru reguluje, czy przypadek obciążenia jest analizowany podczas obliczeń. Dzięki temu można wykluczyć z obliczeń przypadki obciążeń, które nie występują izolowanie, jak na przykład wiatr bez uwzględnienia ciężaru własnego.

Podstawy

Zakładka Podstawy zarządza ogólnymi danymi przypadku obciążenia wybranego po lewej stronie w 'Liście'.

Kategorie

Jeżeli w podstawowych danych modelu nie aktywowano żadnego rozszerzenia, na liście 'Typ analizy' dostępna jest tylko 'Analiza statyczna'.

Na liście 'Ustawienia analizy statycznej' można wybrać, według której teorii obliczeń przypadek obciążenia ma być analizowany. Dostępne są następujące typy analiz:

• I rzędu
• II rzędu (P-Δ)
• III rzędu

Typy analiz są opisane w rozdziale Ustawienia analizy statycznej. Za pomocą przycisku można dodać nowy typ analizy.

Ciężar własny

Jeśli w przypadku obciążenia chcesz uwzględnić ciężar własny modelu jako obciążenie, zaznacz opcję 'Aktywny ciężar własny'. Za pomocą pól 'Współczynnik w kierunku' można określić kierunek działania ciężaru własnego. Ustawieniem domyślnym jest współczynnik 1.00 w kierunku Z lub -1.00, jeżeli globalna oś Z skierowana jest ku górze.

RFEM wyznacza ciężar własny na podstawie właściwości materiałów i obiektów. Jeśli automatyczny ciężar własny stosowany jest w kilku przypadkach obciążeń, należy to uwzględnić przy łączeniu przypadków obciążeń.

Kategoria oddziaływania

W normach wymienione są różne kategorie oddziaływań, które sterują nakładaniem przypadków obciążeń oraz częściowymi współczynnikami bezpieczeństwa i współczynnikami kombinacji.

Każdemu przypadkowi obciążenia musi zostać przypisana kategoria. Można to zrobić za pomocą listy. Kategorie są powiązane z normą, którą określono w zakładce 'Podstawy'.

Wybór kategorii oddziaływania

Kategoria oddziaływania 'Brak' stanowi przypadek szczególny: umożliwia utworzenie przypadku obciążenia bez przypisania kategorii, na przykład w celu zastosowania imperfekcji za pomocą zdefiniowanych przez użytkownika obciążeń zastępczych (obciążeń stabilizujących). Przypadki obciążeń tego typu nie są uwzględniane w kombinacjach oddziaływań.

Opcje

Jeśli aktywujesz pole wyboru 'Uwzględnij imperfekcję', możesz wybrać z listy przypadek imperfekcji (patrz rozdział Przypadki imperfekcji) lub utworzyć go nowy za pomocą przycisku . W ten sposób w przypadku obciążenia jednocześnie stosowana jest imperfekcja.

Przykład: W przypadku obciążenia 'Wiatr w X' uwzględniany jest przypadek imperfekcji 'Imperfekcja w X'. W ten sposób we wszystkich kombinacjach obciążeń z wiatrem w kierunku X stosowane są imperfekcje w kierunku X, natomiast nie imperfekcje w innych kierunkach.

Pole wyboru 'Modyfikacja konstrukcji' umożliwia uwzględnienie w przypadku obciążenia korekty sztywności lub specjalnego traktowania nieliniowości. Funkcje te są opisane w rozdziale Modyfikacje konstrukcji. Wybierz modyfikację konstrukcji z listy lub utwórz za pomocą przycisku nowy typ modyfikacji.

Opcje specjalne

Jeśli aktywujesz pole wyboru 'Uwzględnij stan początkowy z', możesz wybrać z listy przypadek obciążenia, którego deformacje stanowią położenie wyjściowe dla wybranego przypadku obciążenia. W ten sposób można na przykład uchwycić działanie sprężania.

Przycisk po prawej stronie listy wywołuje okno dialogowe 'Ustawienia stanu początkowego'. Określ tam, jaki 'Typ stanu początkowego' występuje.

Wybierz typ stanu początkowego

Możliwości oznaczają:

• Stan końcowy: Odczytywany jest stan modelu, taki jaki występuje po obliczeniu podanego przypadku obciążenia, i używany jako stan początkowy do obliczenia aktualnego przypadku obciążenia. Znajduje to zastosowanie na przykład dla etapów budowy, procesów znajdowania kształtu lub analiz geotechnicznych. Ta opcja nie jest dostępna dla przypadku obciążenia według teorii I rzędu z przypadkiem obciążenia stanu początkowego według teorii drugiego rzędu.
• Sztywność: Przejmowane są sztywności obiektów modelu, takie jakie występują po obliczeniu podanego przypadku obciążenia. Uwzględniana jest zarówno sztywność geometryczna (obiekt poddany ściskaniu jest przy zginaniu bardziej miękki niż obiekt poddany rozciąganiu), jak i sztywność fizyczna wynikająca z nieliniowości (wyłączone pręty nie występują w macierzy). Ta opcja jest dostępna dla przypadków obciążeń obliczanych według teorii I lub II rzędu.
• Zniekształcenia: Przejmowane są zniekształcenia obiektów konstrukcji, które występują w podanym przypadku obciążenia. Model jest w ten sposób tylko odkształcany; nie są generowane żadne siły. Przy opcji 'Zniekształcenia ze współczynnikami zdefiniowanymi przez użytkownika' można w tabeli 'Pojedyncze współczynniki wybranych obiektów' skalować zniekształcenia w odniesieniu do poszczególnych obiektów.